Netflix of Limoncello?

Het is de laatste tijd haast een running gag aan het worden op feestjes en verjaardagen, op bruiloften en partijen, de lofzang op Netflix en de aanprijzing van al het fraais dat achter die knop te bekijken zou zijn. Alsof de wereld al niet meer zonder kan, zo volgt het wonder van de ene serie op de zoveelste verbazing en ongeloof over een andere productie. Met verslaving en binge watching als resultaat. Wat dan het ultieme bewijs zou moeten zijn van de betekenis van het fenomeen dat Netflix heet en dat dus onder geen beding door wie dan ook gemist zou mogen worden. Zo dwingend wordt dat door al die adepten van die betaalzender aan de man gebracht. Tot nu toe zonder resultaat bij mij. Wat ook wel te verwachten is omdat ik nu eenmaal de neiging heb om bij zo’n massaal beleden liefde juist de andere kant op te gaan hangen. Omdat ik zo in elkaar zit. Nog los van het feit, en dan gaat het toch de inhoudelijke kant op, dat televisie kijken steeds minder mijn ding aan het worden is, om het maar eens in hedendaags populair taalgebruik samen te vatten. Ik heb weliswaar zo’n tv-apparaat in mijn huis staan, maar om te zeggen dat het aan mij besteed is, zou lichtelijk overdreven zijn. Hij wordt aangezet voor het achtuurjournaal vanwege de macht der gewoonte.

Maar daar blijft het veelal bij of er moet een wielerkoers te zien zijn of een door de BBC geproduceerde detective, van de orde en kwaliteit als Inspecteur Morse of Hinterland. Waarmee voor mij meestal wel het summum van kijkgenot is bereikt en ik mij voor de rest met zaken bezig houd die voor mij stukken interessanter zijn dan de baaierd aan reality – tv waaraan maar geen eind schijnt te willen en te kunnen komen. Die polonaise hoef ik dus niet aan mijn lijf, net zo min als ik mij kan voorstellen dat wat Netflix te bieden heeft, dat televisie-aanbod overtreft waarvoor ik nog wel wat warm kan lopen. Los van de vraag of ik eigenlijk wel zoveel tijd aan televisie kijken wil besteden. Wat meestal verloren tijd is gegeven het matig gehalte ervan. En ook al zou het aanbod van Netflix zoveel beter zijn, dan heb ik nog altijd niet het gevoel dat ik met het niet kijken ernaar ook maar iets mis of dat mijn leven betekenisvoller zou worden als ik mij voor 10 euro op die zender abonneer. Dan houd ik dat beetje geld liever in mijn zak of geef ik het uit aan een fles Limoncello. Want dat is pas de start voor het echte genieten.

Advertenties

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Media en getagged met , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

3 reacties op Netflix of Limoncello?

  1. Sjoerd zegt:

    Ik mijn twijfels over jouw kijkgedrag als ik de verhalen hoor over voetbal en commentaren lees, die mis ik in bovenstaande opsomming.

  2. terrebel zegt:

    Iedereen deel zijn of haar tijd in op de manier die hij of zij wil, denk ik. Persoonlijk kijk ik ook bijzonder weinig televisie. Lezen en schrijven en uitgaan zijn meer mijn tijdsbestedingen, naast werken als boekhouder en als entertainer.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s