De ingeloste belofte van Tom

Op een dag na is het vandaag op de kop af een jaar geleden dat hier nogal stevig en uitbundig de loftrompet werd gestoken op Tom Dumoulin na zijn eclatante zege in de Giro d’Italia. Met recht en reden en ook nog eens begrijpelijk. Want hoe lang was het inmiddels niet geleden dat er een Nederlandse winnaar van een grote ronde te begroeten en te vieren viel? Tegen die achtergrond en in dat perspectief moet de jubel van toen vooral ook worden gezien. De aangename verrassing speelde in alle vreugde wel degelijk een rol en deed in feite meteen een verwachtingspatroon ontstaan ten aanzien van toekomstige door hem te leveren prestaties. Want daar zijn wij in Nederland namelijk kampioen in, in het verhypothekeren van onze vaderlandse trots op sportief gebied, en meestal tegen een forse rente. Waardoor menig talent haast op voorhand bezwijkt en daardoor na dat enkele succes gedoemd is in de knop van de aangekondigde roem te breken. Zo niet Tom Dumoulin, die ook dit jaar in een zo mogelijk nog opwindender Giro dan haar vorige editie aan de hooggespannen verwachtingen heeft voldaan. Waardoor hij de bloemen en heel veel lof verdient ondanks dat hij zijn drie weken in de Giro d’Italia niet met de maglia rosa, de eindzege wist te bekronen.

Maar zich wel een toonbeeld van stabiliteit betoonde, welke voortdurend op een tweede plaats in het algemeen klassement in de running was, die zich niet alleen liet gelden als de absolute top als het om tijdrijden gaat, maar die zich in het hooggebergte met alle springveren en klimgeiten in de voorste linie van het peloton heeft kunnen meten. Waarmee hij in feite zijn al in 2017 gedane belofte inloste en nog eens bevestigde, maar tegelijk ook liet zien dat hij de komende jaren de patron van het profpeloton zal gaan worden, die gegarandeerd de Tour de France zal gaan winnen. Zo groot is hij inmiddels geworden dat zo’n prognose gevaarloos kan worden gedaan. Dankzij zijn statuur, zijn charisma, maar toch het meest door zijn fantastisch optreden in de Giro d’Italia 2018, dat hij bekroonde met een tweede plaats welke dus zeker zo hoog moet worden aangeslagen als zijn overwinning van vorig jaar. Omdat het dus zo moeilijk is om hooggespannen verwachtingen in te lossen. Logisch dat hij daarom in mijn portret van de dag wordt geplaatst.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Portret van de dag en getagged met , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op De ingeloste belofte van Tom

  1. sjogkel zegt:

    Kwam gisterenavond al fietsend nabij Kanne Tom tegenmoed eveneens met fiets. Omdat het erg stil was maakte alleen al het geluid van de fiets en de luchtverplaatsing indruk. Het was niet alleen het beeld maar ook de fysieke aanwezigheid, maar ook het respect voor iemand die daags na de finale alweer aan het trainen is.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s