Een mistroostig stuk Nederland

Zoals er na mijn militaire diensttijd een levenslang taboe is blijven rusten op kamperen in welke vorm dan ook, zo heb ik ook het spoortraject Amersfoort – Zwolle nadien als de pest gemeden. De treurige troosteloosheid van stations als Nijkerk, Ermelo, Putten, Harderwijk, Nunspeet, Hulshorst en ’t Harde met daartussen die ondoordringbare muur van sparregroen heeft er bij mij destijds zo ingehakt, dat het niet zo moeilijk was om dat toen vormgekregen heilig voornemen om daar nooit meer te zijn, in de ruim vijftig jaar daarna gestand te doen. Mannenbroeders, pluimveehouderijen en duizendeneen kerkgenootschappen die allemaal het gelijk aan hun zijde hadden. Zo ongeveer was het beeld van de biblebelt, daar aan de Noordkant van de Veluwe, zoals het zich aan mij toen liet zien. Weinig aan te beleven en al helemaal niet leuk. Vandaar die voortdurende omweg omdat ik daar niks te zoeken wilde hebben. Maar soms kan de nood die zelf opgelegde wetten breken. Waardoor ik een paar weken geleden onverhoeds in een trein terecht kwam die van Zwolle naar Amersfoort reed en die ondanks de noodgang waarmee ze reed, mijn volgehouden gelijk zowaar opnieuw bevestigde.

Omdat het al zo lang voor mij vaststaande beeld van treurnis van groen en geloof aan de Noordkant van de Veluwe niet alleen stand hield, maar eigenlijk alleen nog maar mismoediger bleek te kunnen stemmen. Want op het traject dat ik meteen herkende, was er niets veranderd en leek de tijd totaal stil te hebben gestaan. Wat voor mij totaal nieuw was omdat ik destijds daar nooit met de trein hoefde te reizen, was het stuk van de treinreis welke voerde door tientallen kilometers militair oefenterrein, dat daarmee totaal afgesloten was voor recreanten, mensen die zo graag het spaarzame groen in willen, maar daarvoor dus niet in Wezep, Oldebroek en daaromtrent op tientallen vierkante kilometers hoeven te zijn. Omdat defensie daar zo nodig met kanonnen en tanks op gezette tijden huis wil houden. Oftewel grote arealen groen in beslag neemt zonder dat dat in feite ergens toe dient. Want wat valt er nou tegenwoordig nog met conventioneel wapentuig te oefenen? Stelt toch niets meer voor? Waardoor mijn afkeer van dat hele spoortraject eigenlijk alleen maar nog groter is geworden en ik daar dus niet meer zal worden gezien. In dat mistroostig stuk Nederland dat in alle opzichten een veel beter lot verdient.

Advertenties

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Persoonlijk en getagged met , , , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

7 reacties op Een mistroostig stuk Nederland

  1. Dhyan zegt:

    Je zou kunnen zeggen dat je een trauma hebt opgelopen.

  2. Sjoerd zegt:

    Wees blij dat het daar nog lekker groen is… En niemand verplicht je om daar te komen.

  3. Hanneke zegt:

    Ik krijg bijna medelijden met mijn dochter die in Zwolle woont en in Amersfoort werkt en dat traject ettelijk keren per week heen en weer rijdt. Ik heb haar nooit horen klagen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s