Duiven uit Rotterdam

Niet alles in het leven hoeft loodzwaar te zijn. De machteloosheid van mensen kan bijvoorbeeld ook wel eens behoorlijk op de lachspieren werken. Vooral als die zich laat zien in omstandigheden waarin de uitvoering van de eigen wil ogenschijnlijk een fluitje van een cent lijkt te zijn, maar alles in zijn tegendeel verkeert en er zoiets als het effect van de boemerang ontstaat. Alsof het iemand overkomt en alles, hoe futiel en onbenullig ook, hem de baas wordt. Waarna zijn handen leeg zijn, als hij er al niet mee in het haar staat, ingehaald als hij dan is door zijn eigen activiteiten en gebeurtenissen. Onthand heet dat dan. Zo ongeveer is het eind van het liedje, oftewel de pointe van een verhaal dat gewoon ergens begint met die paar duiven die op een verloren moment op het dak van een schuur gaan zitten en dan net een eigenaar treffen die in de juiste stemming verkeert om door hun aanwezigheid enigszins verteerd te raken. Wat ertoe leidt dat hij ze wat brood en graankorrels voert, daarmee denkelijk ongewild een begin makend met een verblijf en een relatie die niet beperkt zal blijven tot dat enkele moment, maar langere tijd, een paar jaar zal gaan duren. Want zo zijn dieren, vogels ook wel weer. Waarom lang zoeken naar voedsel als je het op een presenteerblaadje aangeboden krijgt? Zeker als dat een paar keer achtereen gebeurt, omdat de persoon in kwestie er aanvankelijk nog best plezier aan beleeft.

Met als uiteindelijk resultaat dat hij dus niet meer van die paar duiven afkwam en ze dus maar dagelijks wat voer bleef geven, in een steeds aangepaster en op de duiven in kwestie toegesneden vorm. Want noem eens een Boerenbond die niet gespecializeerd is in duivenvoer. Uiteraard werd de band alsmaar inniger en moest ze op enig moment voor de man wel kwellend worden. Omdat voeren één is, maar voor duiven ook betekent dat ze zich op diezelfde plek er van ontdoen. En dan is de lol van zo’n band snel verdwenen, hoewel deze man het nog heel lang volhield. Drie jaar, maar het er toen geheel mee had gehad. Hij ving de drie duiven en besloot ze circa honderd kilometer van zijn huis los te laten, in het hart van Rotterdam. Hij hoopte zo, door ze midden in de betonnen woestijn de vrijheid te geven, van ze verlost te zijn. Ongetraind als ze waren zouden ze zeker niet die weg terug naar zijn woning ergens in de Betuwe weten te vinden, was zijn geruststellende redenering. Dus toog hij welgemoed naar huis, blij dat hij zich van deze last had weten te bevrijden. Maar zoals al half en half aangekondigd in de inleiding van dit verhaal, was zijn vreugde van erg korte duur. Want toen hij zijn straat inreed en uit zijn auto stapte, hoorde hij tot zijn verbijstering gekoer van duiven die plaats hadden genomen op het dak van zijn schuur, in blijde verwachting van een nieuwe hand met voer dat ze die dag nog niet hadden gehad.

Advertenties

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Knipoog en getagged met , , . Maak dit favoriet permalink.

4 reacties op Duiven uit Rotterdam

  1. Mack zegt:

    Mooi. En vrij dom van de man. Iedereen weet dat duiven altijd de weg terugvinden. En ze vliegen razendsnel.

  2. Sjoerd zegt:

    Ik zou me bescheurd hebben…

  3. Dhyan zegt:

    We blijven maar scheppen en vorm geven in deze wereld, wat zou je anders moeten?

  4. math zegt:

    Opletten tijdens de biologieles.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s