Neo Rauch en Zwolle

Hoe bepalend een eerste indruk van een stad is, weet elke treinreiziger wel. Loop maar eens het Centraal Station in Amsterdam uit. Wie heeft dan niet meteen de buik vol bij de aanblik van het mudvolle Damrak en de verkeerschaos daarvoor op de Prins Hendrikkade. Dan ben je toch geneigd om meteen rechtsomkeert te maken als je geen plannen of afspraken had voor die dag. In die heksenketel wil je toch niet verblijven? Terwijl het ook zo anders kan, wordt wel bewezen in Rotterdam, toch ook niet het stilste oord in de Randstad. Verlaat daar maar het Centraal Station en je ziet de stad uitnodigend voor je liggen. Maar hoe het werkelijk zou moeten, is in Groningen te zien, waar de stad een entree heeft gemaakt dat met het Groninger Museum midden in het water voor het station werkelijk oogstrelend genoemd mag worden. Was dit voor kort voor mij de standaard, het blijkt allemaal nog verfijnder en zelfs evenwichtiger te kunnen, heb ik gisteren gemerkt in Zwolle. Want loop daar eens van het Stationsplein naar de binnenstad – het is zo’n achthonderd meter – en er ontrolt zich over het hele traject een lust voor het oog met fraaie patriciërshuizen, beeldende kunstprojecten, een brede singel, een fontein, de Peperbus en nog enkele andere torens die het historisch centrum van Zwolle markeren. Waarmee die stad noch over de eerste indruk noch over haar imago verder hoeft te twijfelen.

En dan heb ik het nog niet eens over die oogverblindende kers op de taart die nog niet zo lang geleden aan die skyline is toegevoegd, het Museum de Fundatie, het vroegere Paleis van Justitie, waarop een koepel van kunststof is geplaatst. Atypisch tot en met, maar daarom des te intrigerender en meteen een lichtbaken voor de liefhebber van beeldende kunst die op die plek dezer dagen maar al te zeer aan zijn trekken komt. Want daar wordt me toch een spraakmakende tentoonstelling gehouden. Met vijfenzestig doeken van Neo Rauch, gezaghebbend representant van de Leipziger Schule, een van de meest invloedrijke stromingen in de hedendaagse schilderkunst. Stuk voor stuk indrukwekkende en intrigerende werken die de toeschouwer steeds tot nadenken stemmen en welke telkens een eigen verhaal en beeld bevatten. Vaak sinister en bevolkt met personen waarin de emoties ver te zoeken, zo niet onvindbaar zijn. Met daardoor haast logischerwijs de noodzaak voor de bezoeker om steeds stil te staan bij het volgende doek van Rauch om daarin de weg te vinden in het zoveelste raadsel dat dat oproept. Vandaar dat ze urgent genoeg is, deze overzichtstentoonstelling, welke volledig past in het soevereine en tegelijk ook eigentijdse beeld dat de stad Zwolle van zichzelf heeft opgeroepen. Waardoor ik na dit eerste bezoek zeker weet dat ik er vaker zal en wil terugkomen.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Kunst en cultuur, Tips en getagged met , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

3 reacties op Neo Rauch en Zwolle

  1. Sjoerd zegt:

    Ik ben er volgens mij nog nooit geweest

  2. sjogkel zegt:

    Ja Neo Rauch was ook al eens in Bonnefanten. Interessant werk.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s