Zo’n eerste mei

Zo’n eerste mei, Dag van de Arbeid, die over nagenoeg de hele wereld gevierd wordt is nog altijd de dag waarop wordt stilgestaan bij de strijd die er is geleverd om tot een menswaardige vorm van arbeid en dito arbeidsverhoudingen te komen. Natuurlijk is de naam van Karl Marx daar onverbrekelijk mee verbonden, evenals dat befaamde strijdlied de Socialistische Internationale. Nog altijd wel, hoewel de vraag naar hun relevantie voor de 1 mei – viering van vandaag aan de dag, wel steeds nijpender en urgenter begint te worden. Zeker nadat vooral de Westeuropese sociaal-democratie eind vorige eeuw haar ideologische veren heeft afgedaan en zich overgaf aan het marktdenken en de sfeer van de verdienmodellen. Wat Marx een gruwel moet zijn geweest. Hij zal zich zeker in zijn graf hebben omgedraaid. En misschien wel volkomen terecht als nog eens kritisch ernaar wordt gekeken wat die draai van de sociaal – democratie de overgrote meerderheid der werkenden anno 2018 in feite heeft gebracht. Bar weinig. Tenminste te oordelen naar de draaien om de oren die het kiezerskorps heeft uitgedeeld aan met name sociaal – democratische partijen in Frankrijk, Nederland, Engeland en Duitsland, nadat vele verworvenheden waar juist die partijen zich in de loop van de twintigste eeuw zo sterk voor hebben gemaakt, weer even gemakkelijk te grabbel werden gegooid.

Het is ze dus niet in dank afgenomen en zal ze voorlopig nog wel stevig worden nagedragen. Juist door een grote groep die zich mateloos in de steek gelaten voelt en langzamerhand een nieuwe onderklasse aan het worden is, die kansloos is in de nieuwe neo-liberale arbeidsverhoudingen, die nu eenmaal zijn zoals ze zijn als het geloof in de 24uurs-economie zo vurig beleden wordt, ook door die zogenaamde progressieven en sociaal-democraten, die in feite allang de klassenstrijdbijl hebben begraven. Waardoor zzp’ers en flexwerkers het zelf maar moeten uitzoeken om hun hoofd boven water te houden in een omgeving waar sociale zekerheid allang in de uitverkoop is gedaan en waar steeds meer en vaker ’s nachts gebikkeld moet worden om te overleven in de strijd om het bestaan, om een greintje welvaart ook mee te pikken. Alsof de negentiende eeuw weer daar is en de twintigste eeuw nooit heeft bestaan. Met als enig verschil dat het ieder wel een auto heeft opgeleverd plus een vakantieplek onder de zon. Maar om dat vooruitgang en emancipatie te noemen, is wel erg ver gezocht en zal zeker niet door Karl Marx zijn bedoeld. Misschien moet hij wel weer opnieuw uitgevonden worden, evenals die huidige eerste mei, die zich op geen enkele wijze meer verhoudt met de strijd die zo’n honderd jaar geleden werd gestreden.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Politiek en getagged met , , , . Maak dit favoriet permalink.

2 reacties op Zo’n eerste mei

  1. Sjoerd zegt:

    Op de barricaden zit er niet echt meer in… We hebben het gewoon te goed.

  2. sjogkel zegt:

    De 1 mei in Maastricht is dieptriest waar internationaal koopjespubliek op hun vrije dag zich tegoed doen aan goedkoop geproduceerde kleidingwaar, in panden en bedrijven van investeringsmaatschappijen waar aandeelhouders de dienst uitmaken en de winstmarges mogen opstrijken, en met zakken vol wegwerpkledij in sjoemeldiesels weer naar huis. Groenlinksers de SP hoor je hier niet over. De staking van het streekvervoer een kleine rimpeling.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s