Tsjaikovskistraat 40

‘Tsjaikovskistraat 40’ is de titel van het laatste boek van Pieter Waterdrinker. Na zijn imposante en door mij ook erg gewaardeerde boek ‘Poubelle’ waren mijn verwachtingen hoog gespannen. Aanschaf van dit boek was voor mij zowat een must. Maar daar ben ik toch min of meer mee op de koffie gekomen. Want in weerwil van alle jubelende recensies en juichende quotes op de flap van het boek, is het mij lelijk tegengevallen. Wat niet aan de stijl van Waterdrinker ligt. Schrijven kan hij namelijk als geen ander, waaraan hij ook nog eens een geweldig verteltalent paart. En toch krijg ik het niet voor elkaar om er net als ieder ander zo enthousiast over te zijn. Dat moet, denk ik, toch aan de toon en de sfeer van het boek liggen., die bovenal korzelig en cynisch is. Ik werd er niet echt vrolijk van omdat nergens in alle chagrijn gas terug werd genomen. Mogelijk was er voor Waterdrinker geen aanleiding te vinden in de periode van 25 jaar die hij in het Rusland van na de perestrojka, dus vanaf 1990 tot nu, doorbracht. En was de wereld, zijn wereld en zijn leven een heus tranendal zoals dit boek bijna suggereert. Waar heeft het hem niet tegen gezeten en moest het hem wel tegenzitten in de hel op aarde die Rusland in zijn tijd nog meer geworden was na de communistische periode vanaf 1917, waar hij evenmin een goed woord voor over heeft.

Voor wat eigenlijk wel, ben je na lezing van de ruim 400 pagina’s geneigd te denken. Want het heeft hem eigenlijk altijd tegen gezeten. Hij leek wel erfelijk belast omdat zijn ouders ook van die dubbeltjes waren, die nooit een kwartje konden worden, dus de pech en de tegenslag als levenselixer hadden, waardoor toeval bij hen altijd noodlot werd. Zo moppert Waterdrinker het hele boek door, terwijl hijzelf ook doorlopend op de koffie komt en daar dus uitgebreid bij stil blijft staan en uitweidt, in feite zijn hele boek mee vult. Maar wel zonder dat er een kop of een staart te herkennen is. Het gaat van de hak op de tak, waardoor het naarstig zoeken is naar een structuur. Waar ik best behoefte aan had, ook al las zijn ellende op zich lekker weg. Hoewel met al dat chagrijn genoeg gauw echt genoeg is. Hij had met de helft kunnen volstaan omdat mij toen al de omvang van dat Russische en zijn tranendal duidelijk was. Daar heeft de andere helft van ‘Tsjaikovskistraat 40’ niets aan toegevoegd. Waardoor de vraag hoe dit boek in zo korte tijd aan zoveel drukken kwam, voor mij alleen maar dwingender werd. En ook mijn onzekerheid. Heb ik misschien iets niet gesnapt omdat ik de enige lijk die moeite had met dit hele boek dat door mij niet gemist zou zijn als het nooit was geschreven.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Boeken en getagged met , , . Maak dit favoriet permalink.

2 reacties op Tsjaikovskistraat 40

  1. Sjoerd zegt:

    Ik zie het al, gewoon verloren tijd…

  2. sjogkel zegt:

    Ik ben er ook aan bezig, zit op pag. 215. Bij vlagen mooie passages, hij kan goed schrijven waardoor ik blijf lezen. Ik ben nog niet zover om over jouw punten te kunnen oordelen, ik snap wel wat je bedoelt.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s