Hond op de vloer

Had ik het gisteren nog over het gevoel dat ik de greep op de tijdgeest aan het kwijt raken ben, vandaag krijg ik het als het ware door mijn ochtendkrant ingepeperd dat het wat dat aangaat voor mij eigenlijk al te laat is en dat ik de boot in feite heb gemist. Want hoe kon ik anders zo stom verbaasd zijn over het verhaal dat nota bene op pagina drie te lezen was, dus bepaald wel gewicht en betekenis had, en waarin de kantoorhond tot hoofdpersoon was benoemd? Uitvoerig wordt daarin het leven van een Portugese waterhond op een kantoor in Capelle a/d IJssel beschreven en nog meer de zegeningen van zijn aanwezigheid, zoals die na drie, vier jaar evident zijn geworden. En natuurlijk draven ook weer de wetenschappers op die de voordelen van zo’n kantoorhond alleen maar kunnen objectiveren en aanprijzen. Zoals een bijzonder hoogleraar antrozoölogie (?) die aangeeft dat alleen al het kijken naar honden de gedachten verzet en een prettig gevoel geeft. Wat ook was gebleken uit een grootschalig wetenschappelijk onderzoek naar honden op de werkvloer en dat liet zien dat hun aanwezigheid stressverminderend werkt.

En wat te denken van die gedragsecoloog (?) van de Wageningen Universiteit die weet te melden dat wanneer honden en mensen met elkaar in contact komen en elkaar in de ogen kijken, bij beiden dan het niveau van het gelukshormoon oxytocine stijgt. Daarnaast nemen de bloeddruk en het niveau van het stresshormoon cortisol af bij fysiek contact, en dan met name bij mensen als hun hond bij hen is terwijl ze bezig zijn met veeleisende taken. Zo horen we het dus ook eens van anderen naast al die juichverhalen van het betrokken kantoorpersoneel, die de deuren al naar een nieuwe kantoorwereld openen. Die overigens verre van de mijne is, weet ik nog uit mijn eigen ervaring toen ik tijdens mijn actieve werkperiode op een gegeven moment ook te maken kreeg met een sales-manager die zijn twee Mechelse herders naar zijn werk mee pleegde te nemen en die zich daar zo installeerden dat er voor mij geen doorkomen was naar zijn bureau. Wat misschien wel zijn bedoeling was omdat ik er de lol en het gemak niet van kon inzien. Met die herinnering nog in mijn geheugen las ik dit verhaal dat dus uit een wereld kwam die wezensvreemd voor mij is aan het worden. En waarin het gekste blijkbaar nog niet gek genoeg is, met een hond in de raad van bestuur als mogelijke volgende stap. Moet immers kunnen, omdat het daar ook altijd spannend is……

Advertenties

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Curiosa en getagged met , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

2 reacties op Hond op de vloer

  1. Sjoerd zegt:

    Ik vind het ook best wel relaxed als ik thuis aan het werken ben en een van de katten gaat op mijn bureau liggen knorren.

  2. Emigrant zegt:

    Ha, in het verpleeghuis waar mijn moeder haar laatste jaren sleet had men ook gehoord of gelezen dat honden zo gelukkig maken. Daarom werd er een knuffelhond voor de patiënten aangeschaft. Maar mijn moeder had haar leven lang een hekel aan honden gehad en dat was niet veranderd: ze wilde dat beest niet in haar buurt hebben Totaal onbegrip bij de leiding: niet van honden houden was bijna nog erger dan dementie.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s