De zondagochtenden van vroeger

Min of meer aangespoord en tegelijk uitgedaagd door het gedicht van Nachoem Wijnberg, dat gewijd was aan het proces van de herinnering, ben ik ook weer eens diep in mijn geheugen gaan tasten. En het verrassende is dan meestal dat het eindigt op een volkomen onverwacht punt. Want meanderend door mijn eigen verleden met behulp van de associatie, kwam ik in mijn jongste jaren terecht, bij het beeld van de zondagochtenden, toen de onschuld nog met hoofdletters geschreven werd. Ik schrijf de late veertiger jaren. Ik was zo’n vier, vijf jaar oud. Het was de tijd dat een en ander nog op de bon was en je dus met weinig al tevreden moest zijn, waardoor mijn kinderhand dan ook snel gevuld was. Bijvoorbeeld met een beetje dromerij als ik op de zondagochtenden met mijn zus bij mijn vader in bed mocht liggen. Een half uur dat gevuld werd met liedjes uit zijn oude doos, die hij dan voor ons zong zonder dat er ooit een valse noot in onze oren klonk. Die hoorden wij immers niet terwijl wij meegleden en meedeinden op zijn gezang dat inmiddels zo ver achter mij ligt, meer dan zeventig jaar, maar waarin ik zijn stem, de stem van mijn vader, nog altijd glashelder terughoor. Alsof hij gisteren nog voor mij heeft gezongen.

En even zo klaar is ook nog het beeld van dat halfuurtje op zo’n zondagochtend. Mijn vader in het midden, mijn zus rechts van hem, met de duim in haar mond en ik aan de linkerkant, terwijl mijn moeder doende was om het ontbijt in gereedheid te brengen. Met dus alleen het gezang van mijn vader en de rode, luisterende oren van ons beiden in alle weldadigheid, waaraan op dat moment voor ons geen eind hoefde te komen, zo verwarmd voelden wij ons door het volgende onvolprezen lied, waarmee elke zondagochtend voor ons begon en eindigde.

In ’t groene dal, in ’t stille dal
Waar kleine bloempjes groeien
Daar ruist een blanke waterval
En druppels spatten overal
Om ieder bloempje te besproeien, ook ’t kleinste
Om ieder bloempje te besproeien, ook ’t kleinste

En dan mag ik natuurlijk niet vergeten dat daarna en daarvoor het karretje dat op de zandweg reed, ook telkens langs onze rode oren kwam…..

Advertenties

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Herinneringen. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s