De irrelevantie van Persis Bekkering

“Persis Bekkering (1987) studeerde klassieke talen aan de Universiteit van Groningen, waar ze afstudeerde op een intertekstuele vergelijking tussen Een nieuw testament van Hella S. Haasse en de poëzie van de Romeinse dichter Claudius Claudianus. Ze begon met Literatuurwetenschappen aan de Universiteit van Amsterdam, vertrok een semester naar de Universiteit van Florence en werd bij thuiskomst door Dagblad de Pers uit de universiteit geronseld. Deze classica en stukjesmachine is inmiddels alweer een aantal jaar literair criticus, met name voor de Volkskrant. Ze is (samen met Simone van Saarloos) initiatiefnemer van de Susan Sontag leesclub, bezoekt graag Franse kloosters met vrijgevochten kunstenaars en werkt in haar vrije tijd aan haar debuut. Daarnaast geeft ze regelmatig lezingen, speelt ze graag viool en kan ze bijna alles maken van pompoenen (soepen, pasta’s, lasagnes, salades, echt je kunt het zo gek niet verzinnen, mocht je een afspraak met haar plannen; bring your pumpkins en je krijgt er spaceshuttles voor terug).

Soms zijn er van die donkere dagen waarin het lijkt alsof ik alleen maar vrouwen in te grote soepjurken met hysterische bloemetjesprints erop tegenkom die zich met een hoop vileine opmerkingen, eindeloze supermarkt vergelijkingen en debiele tv-programma’s een weg door het leven heen mutsen. Man, die dagen zijn zwart. Gelukkig is er de frisse wervelwind in het Nederlandse landschap genaamd Persis Bekkering, een verblindende bron van licht in de diepe intellectuele duisternis. Persis is één van de weinige individuen die ik ken die je niet zal veroordelen wanneer je het zat bent om Schrödinger’s kat te zijn en besluit om jezelf een weg out of the box van maatschappelijke conventies te klauwen. Deze onderzoekende geest heeft haar innerlijke rupsje nooit genoeg nooit verloren en hongert altijd naar meer exotische zielen, nieuwe avonturen en onregelmatigheden in het wandtapijt. Freaks of nature boezemen dit exemplaar uit een circusnest van wonderkinderen allerminst angst in en verschillende vormen van artistiek non-conformisme laten haar als een bruisbal van poëtisch geluk door de ruimte stuiteren. Daarom is het hoogtijd om deze prikkelende geest aka the amazeballs Pumpkin P uit te horen over de boeken de ze in haar hart heeft gesloten.” (einde citaat)

Dat is in elk geval niet “Kindsoldaat” van Oscar van den Boogaard, waarvan ze vanochtend in de Volkskrantbijlage Sir Edmund werkelijk gehakt maakte en het kwalificeerde als een jammerlijk mislukt literair project, een grotesk boek waaraan met moeite nog twee sterren kon worden toegekend. Voor wat het verder allemaal waard is, deze mening van dit intellectuele wonderkind, waarvoor nog weinig goed genoeg zal blijken te zijn. Maar die met deze recensie wel tegelijk haar eigen overbodigheid en irrelevantie aantoont. Want wat moet je als eenvoudig sterveling met een normale leeshonger met een oordeel van iemand die elke werkelijkheid ontstegen blijkt en zich dus nooit meer verhoudt tot het verlangen en het plezier dat het gros van de lezers wel in “Kindsoldaat” heeft gevonden?

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Boeken en getagged met , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s