Drie losse eindjes

Dit is de dag van de losse eindjes, van wat meninkjes en feiten die links en rechts nog op een vorm en een publicatie wachtten. Waarvoor deze tweede maart de meest geschikte dag leek, zo ‘on the brink’ van winter en lente:

Om maar bij het begin te beginnen. Dat moet haast wel bij Jeroen Krabbé zijn, bij die duivelskunstenaar, dat multitalent en die zelf benoemde uomo universale, maar bovenal allemans vriend, die bij geen nationale gebeurtenis of herdenking van een Bekende Nederlander lijkt weg te slaan of te mogen ontbreken, omdat hij alweer tot de kring van intimi blijkt te behoren. Met het vorderen van de jaren en zijn leeftijd, krijgt hij er daardoor meer en meer een dagtaak aan, tot aan zijn eigen verscheiden, als hij al zijn vrienden achterna gaat en er dus wel niemand voor hem zal overblijven om hem te herdenken. Maar is dat niet het lot van die zogenaamde allemans vriend die op het ultieme moment geen echte vriend blijkt te hebben (gehad)?

Het heeft vermoedelijk niets met het koude jaargetij te maken gehad, die kleine, maar waarschijnlijk beslissende omslag die ik in het modebeeld gewaar ben geworden. Was de afgelopen zomer nog het seizoen waarin de overhemden bij mannen en vrouwen haast onbeschaamd minstens twee, maar meestal drie knoopjes los gingen, in nog geen half jaar is dat beeld rigoureus veranderd. Want sinds enkele maanden zijn bij de nodige rolmodellen diezelfde knoopjes onaangeroerd gebleven, waardoor de overhemdkraag nauw om de hals sluit. Een compleet ander verhaal, waar het weer even aan wennen is, te meer omdat hier denkelijk sprake is van een trend die steeds meer navolging zal vinden. Alsof daarmee een neo – Victoriaanse opnieuw aanbreekt die mogelijk en hopenlijk vergezeld gaat van een hervonden fatsoen naar de aard van onze tijd.

Al zo’n dertig jaar voel ik mij de trotse eigenaar van de ets “Daughter of Albion” welke gemaakt werd door Lucebert. Ze heeft een prominente plaats in mijn huiskamer. En daarin is ook niets veranderd nadat door zijn biograaf Wim Hazeu bekend is geworden dat Lucebert in de Tweede Wereldoorlog foute keuzes had gemaakt en zich onder andere in Duitsland vrijwillig te werk had laten stellen. Feiten die hij zelf altijd angstvallig had verzwegen en zelfs min of meer had weggemoffeld onder de dekmantel van zijn krachtig maatschappelijk engagement. Dus op zich best een schok dat dit tien jaar na zijn dood wereldkundig werd. Maar natuurlijk geen enkele reden om naar het werk van deze belangrijke naoorlogse Nederlandse dichter en beeldend kunstenaar anders te kijken. Omdat dat verraad aan jezelf zou zijn. Vandaar dat die ets er bij mij nog even prominent hangt.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Persoonlijk en getagged met , , , . Maak dit favoriet permalink.

2 reacties op Drie losse eindjes

  1. Sjoerd zegt:

    Het mode beeld bepaal je uiteraard zelf…. Zo ook de kunst die bij je aan de muur hangt.

  2. Mack zegt:

    Krabbé…dat is me een mannetje zeg. Ik verdenk hem ervan om vriendschappen te sluiten met bekende Nederlanders die tegen het eind lopen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s