Met van den Ende op patrouille

Met het overlijden van Mies Bouwman is een televisietijdperk echt afgesloten. De kwaliteitsnorm is definitief de deur uitgedaan. Het kijkcijfer is nu de enige standaard geworden, want bepalend voor de inkomsten waaruit geput moet worden om nog programma’s te kunnen maken. Hoe meer kijkers des te meer kans op reclameboodschappen. Zo simpel is de mediawereld geworden. Het getal regeert, wat zoveel betekent dat de kijker op zijn wenken en wensen bediend dient te worden. Dat is de overlevingsmodus die is gaan heersen op het Mediapark in Hilversum. Waarmee de autonome programmamaker die zijn gang kon gaan en zijn fantasie naar eigen inzicht kon botvieren zonder dat er de dwang van een budget was, uit het zicht is verdwenen, niet meer bestaat. De Bob Rooyens en de Ruud van Hemerts van deze wereld hebben plaats moeten maken voor de gedachtenwereld van de families van den Ende en de Mol die met hun productiebedrijven de Nederlandse televisie het gezicht van deze eeuw zijn gaan geven. En waar dat inmiddels toe heeft geleid zijn we maar al te gewaar geworden aan de hand van het programma-aanbod van RTL en SBS, dat ook steeds meer leidend lijkt te worden voor de Nederlandse publieke zenders, waar de verarming en verschraling ook meer en meer begint toe te slaan nu politiek Den Haag deze in budgettaire zin toenemend aan banden begint te leggen.

Met wederom dat uitgekauwde verhaal van de marktwerking als stok achter de deur. Klaar zijn we ermee als kijker getuige de dagelijkse troep die nu ook al via Nederland 1, 2 en 3 de huiskamer begint in te komen. Per dag wordt welhaast de grens in de richting van de wansmaak verlegd. Met vandaag het nieuwste verdriet van Nederland op de beeldbuis. Alsof er een symbolische piketpaal moest worden geslagen als markering van het eind van een tijdperk waarin kwaliteit nog als norm mocht gelden, maar nu dus voorbij is met het heengaan van Mies Bouwman gisteren. Want zo mag er toch wel gekeken worden naar een nieuwe serie die vanavond begint en waarin wekelijks politie-agente Ellie Lust is te zien als zij met haar collega’s elders in de wereld, in Bogota, Dubai, Kenia, San Francisco, om maar een paar voorbeelden te noemen, op patrouille gaat. Waar het op slaat, blijft onduidelijk. Zoals het net zo de vraag is of dit de taak van de publieke omroep is. Maar het zal wel weer voldoende kijkers trekken. Wat elke twijfel verder tegenwoordig overbodig maakt, terwijl de familie van den Ende, die dit allemaal bedenkt, zich wel zo behaaglijk voelt, juist omdat zij alle tinten van de marktwerking begrijpen en volledig onder de knie hebben gekregen.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Media en getagged met , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op Met van den Ende op patrouille

  1. sjogkel zegt:

    Ellie voorziet de kijker altijd van nuttige tips. Ze is naturel en je gelooft haar op haar woord, ze is 100% Ellie. Ellie in Bogata was lachwekkend, ze verstond geen woord Spaans, communicatie nul, en de bedoeling was om het imago van het land wat op te poetsen, als het aan Ellie had gelegen had ze het hele korps ingerekend en achter de tralies gezet.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s