Een dolzinnig menselijk exemplaar

Zo’n twee, drie keer per jaar kom ik hem tegen en kom ik ook niet langs hem heen. Alsof de duvel ermee speelt, beland ik op een feestje of een verjaardag naast hem om vervolgens uren aaneen zijn hardnekkige meningen aan te horen, van die eigenwijsheden die geen tegenspraak dulden noch een onderbreking toelaten. Want het gaat maar door. Een enkele vraag volstaat net zoals dat kwartje dat in de jukebox doet, om de spraakwaterval op gang te brengen en het ene verhaal het andere te doen opvolgen. Met de spreker uiteraard als uitsluitend middelpunt in een vertelling die slechts dat ene decor kent tegen de achtergrond waarvan succes op succes en applaus op applaus geoogst wordt, de dagelijkse werkkring. Waar op zich genomen nog niks bijzonders aan is, omdat er nu eenmaal veel meer mensen rondlopen voor wie de wereld begint en eindigt bij het werk, voor wie er daarbuiten niets meer op de wereld te beleven en te verzinnen is, laat staan dat er dan nog iets over te vertellen is. Maar in dit geval ligt het toch even anders en meteen wat uitzonderlijker. De man die zich naast mij zo op zijn praatstoel bevindt, zou normaliter allang uitgesproken moeten zijn met het verhalen over zijn arbeidsprestaties en over alle waardering die hij daarvoor ondervindt. Maar hij dus niet. Integendeel, het lijkt bij hem met het jaar alleen maar nijpender en erger te worden, die lust en drang om over zijn werk te praten.

En dat terwijl hij inmiddels al de zeventig jaar heeft bereikt, de jaren des onderscheids, mag toch verwacht worden. Wat in zijn geval telkens weer een illusie blijkt, welke ook alsmaar grotesker vormen aanneemt met zijn ook stelliger wordende bewering dat hij met zijn unieke en onuitputtelijke kennis alleen maar onmisbaarder aan het worden is, dus wel moet blijven doorwerken, met de vermelding van de ene na de andere prestatie als onweerlegbare bewijsvoering. En natuurlijk werkt het aplomb waarmee dat gebeurt alsook die hele onstuitbare woordenstroom zo op de zenuwen dat een break richting toilet onvermijdelijk en een eenmalig geldig excuus is. Maar wel met de zekerheid dat ook deze wedstrijd – want dat is het dus wel – twee helften kent, zo ook deze met mijn eigen geduld en incasseringsvermogen als inzet tegenover zoveel eigendunk, wereldvreemdheid en gemis aan empathisch vermogen. Zodat ik hem maar speel, onderga in de wetenschap en het bijna mismoedig besef dat de tijd van alles wint en dus mijn lijden en even goed al die zelffelicitaties van mijn gesprekspartner tot hun ware proporties terugbrengt. Waren die kennis en dat perspectief er namelijk niet, dan konden die verjaardagen, feestjes en partijen mij hartgrondig gestolen worden. Hoewel je dan weer dit soort dolzinnige exemplaren van de mensensoort ook weer niet tegenkomt.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Persoonlijk. Bookmark de permalink .

2 reacties op Een dolzinnig menselijk exemplaar

  1. Sjoerd zegt:

    Daarom mijdt ik feesten als het kan…

  2. sjogkel zegt:

    Volgende keer zou ik het toch eens proberen om het over een andere boeg te gooien… 🤨

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s