Over openheid van inkomens

Sinds een, twee weken is er een programma op tv te zien, waarin twee teams tegen elkaar spelen die door middel van vragen te weten moeten komen wat de wederzijdse inkomens zijn. Iets in die trant in elk geval. Waarbij de achterliggende gedachte is dat het taboe, de geheimzinnigheid rond inkomens doorbroken moet worden. Een baanbrekend en grensverleggend concept, zoals de vooraankondigingen wilden doen geloven. Alsof er werkelijk zoveel nieuws daarmee onder de zon zou zijn. Of er zo’n taboe is. Dus niet. Want wie zich de moeite getroost en er echt voor gaat zitten, kan in beginsel elk inkomen in welke baan of functie dan ook aan de weet komen. CAO’s en salarisschalen zijn openbaar evenals de ratings die in de respektievelijke funktiewaarderingssystemen opgenomen zijn. Niks duister of verborgen en al helemaal niet spannend. Zodat dat hele taboe, dat door die programmamakers zo opgeklopt wordt, niets voorstelt. Maar daar in feite wel in de buurt komt omdat het in de praktijk slechts de enkeling is die er wat voor doet om meer aan de weet te komen van wat er aan de hand in inkomensland is. Het gros van de mensen doet er geen moeite voor en verdiept er zich niet in, genoeg als men heeft aan het eigen maandelijkse salaris en de aanknopingspunten die in de eigen CAO en het bijbehorende openbare loongebouw te vinden zijn. Dat wijst de praktijk tenminste uit die ik als HRM’er heb meegemaakt.

Een praktijk die tegelijk ook laat zien dat het met de onderlinge beloningsverschillen nogal meevalt, dat ze lang niet zo groot zijn als vaak – juist door onbekendheid en onwetendheid – wordt gesuggereerd. Met als gevolg dat een mysterie ontstaat, waarover eerder gezwegen dan gesproken wordt, met als resultaat toch de schijn van een taboe en programmamakers die dus alsnog hun punt ten onrechte hebben, maar tegelijk wel warm zijn. Want kennis van inkomens, van wie dan ook, van de buurman, de oom of de voorzitter van de voetbalclub, is, zoals al eerder gezegd, met een beetje inspanning te achterhalen. Maar wie doet zich daar de moeite voor? Hoe nieuwsgierig men ook is, als het er op aan komt, heeft men meestal wat beters te doen dan die alledaagse nieuwsgierigheid te bevredigen. Waardoor het toch bij gissen naar inkomens blijft en bij het argument dat het geen enkel belang dient om de neus in andermans zaken te steken. En zo werkt het ook de andere kant op, in die zin dat het evenmin aangaat om openheid over het eigen inkomen te betrachten. Zelfbescherming misschien? Privacy? Trots? My home is my castle? Waarop natuurlijk de logische vraag volgt wie ooit het inkomen van de eigen ouders heeft gekend of te horen heeft gekregen? En wie de eigen kinderen inzicht heeft verschaft in het gezinsbudget en de bijbehorende salariscomponenten? Zodat het niet zozeer het taboe is, als wel de verschillende kanten van het menselijk tekort die parten spelen als er sprake zou moeten zijn van openheid over inkomens.

Advertenties

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Samenleving. Bookmark de permalink .

Een reactie op Over openheid van inkomens

  1. Sjoerd zegt:

    Ik snap ook niet hoe iemand daar naar kan kijken. Volkomen nutteloos om te weten wat een onbekend iemand verdient.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s