Wandelend rond Noorbeek

Te vaak wordt er in de veronderstelling verkeerd dat de grensstreken de rafelranden van een land zijn. Omdat de regelende arm van de overheid namelijk niet zo ver reikt, moet de morsigheid daar wel eerder de maatstaf in het landschap, de infrastructuur en in de gemeenschappen zijn, is dan een voorbarige conclusie. Alsof daar trouwens iets mis mee is. Want authenticiteit heeft vaker een hoger waarheidsgehalte, is stukken echter dan te zien is in het merendeel van de situaties waar de mens en zijn ratio het nuttig oordeelden om in te grijpen, te ordenen en aan te passen. Kom er maar eens om in Limburg en bekijk hoe de rand van ons land zich daar voortdurend hervindt en zo bij zichzelf blijft, verscholen in haar eigen schoonheid, die nog niet is aangetast door de bemoeizuchtige mens en zijn overheid die alles beter weet, maar ook vaak verpest. Gelukkig nog niet, om eens een voorbeeld te noemen, in en rond Noorbeek, dat zich wentelt en koestert en vergenoegt, in een dal tegen de Belgische grens, waardoor het een fraaie uitvalsbasis vormt voor een schitterende wandeling waarvan de route zich voortdurend afwikkelt op het Nederlands en dan weer Belgisch grondgebied. Met de start bij een eeuwenoude plataan en de Brigidakerk in het hart van Noorbeek. Vandaar is het zo’n kilometer lopen tot de eerste en ook meteen enige, maar wel nijdige klim, die een uitzicht biedt op het landgoed Altembrouck.

Daarop een rond 1850 in koloniale stijl opgetrokken buiten, dat nog altijd dienst doet als boerderij, en tegelijk ook als restaurant en conferentieoord fungeert, maar slechts via Belgisch grondgebied te bereiken is. De klim zelf voert naar een hoger gelegen bebost plateau dat het begin van de Voerstreek is en dat de Schoppemerhei heet. Boven gekomen wordt er linksaf geslagen om over circa drie kilometer een weg te vervolgen die Kattenrot heet en welke niet stijgt en niet daalt. Vanaf deze weg ontrolt zich voortdurend aan de linkerkant het Zuid-Limburgs heuvelland in een meer dan fraai panorama, terwijl rechts het markante profiel van de Voerstreek zich laat zien. Het Kattenrot voert naar het gehucht Ulvend, dat door de Nederlands – Belgische grens doorsneden wordt en dat op het Nederlandse deel een druk beklante ijs – en koffiesalon heeft, omdat het de haast logische pleisterplaats is voor wandelaars, fietsers en dagjesmensen die op die plek wel uit alle richtingen moeten komen. Na Ulvend volgt een geleidelijke en aangename afdaling in de richting van Noorbeek, waarvan de kerktoren steeds als richtbaken in het zicht blijft. Maar eerst moet een volgende buurtschap gepasseerd en aangedaan worden, Vroelen, dat zich met zijn statige boerderijen en typische vakwekhuizen gevlijd heeft in het weldadig onregelmatig profiel van dit grensgebied. Waarna Noorbeek een beetje deftig wenkt en lonkt, met de gelagkamer van café D’r Pley waar de cirkel van authenticiteit gerond wordt met koffie en vlaai.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Tips en getagged met , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op Wandelend rond Noorbeek

  1. Sjoerd zegt:

    Kijk maar eens goed naar de foto’s die ik afgelopen zaterdag op mijn site heb gezet… Mag je me daarna vertellen waar deze genomen zijn.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s