Trump en de Palestijnen

Het was al te lang stil geweest rond en door Trump. De twee weken Kerstvakantie waren kennelijk voor hem twee weken te veel. Want hoe kon hij anders in de eerste twee dagen van het nieuwe jaar al zo ongenadig uitbreken. Of was het uitbarsten? Hoogstwaarschijnlijk toch dat laatste getuige het feit dat hij op onmiskenbaar hogere toon weer dezelfde liedjes begon te zingen. Spreekwoordelijk zingen dan, want het leek werkelijk nergens naar, die opeenvolging van valse noten. Waarmee hij Kim Jong Un meende te moeten bestoken en overbluffen, als waren ze kinderen onder elkaar die twisten over wie de grootste (nucleaire) knop heeft. Ook richting Iran deed hij een volgende duit in het zakje door het verzet van de bevolking tegen de machthebbers aan te moedigen, omdat je bij Trump nu eenmaal niet voor verstand en een gedachte moet wezen. Want stommer kon het haast niet. Ongeveer tegelijk was er een trap na voor zijn oude maat Steve Bannon, die buiten het Witte Huis terecht gekomen zijn eerdere baas niet meer uit de wind wil houden, met de verwijzing naar kontakten met de Russen tijdens de Amerikaanse verkiezingscampagne. Maar dit was bijeengenomen toch peanuts vergeleken bij de streek die hij het Palestijnse volk voor de tweede keer in een maand tijd leverde. Na ze, en eigenlijk de rest van de wereld, geschoffeerd te hebben met de feitelijke erkenning van Jeruzalem als de hoofdstad van Israël, deed hij er in het nieuwe jaar meteen een schepje bovenop, als het om bruskeren en kwetsen gaat.

Want is het ooit wel eens vertoond dat een wereldleider zich zo openlijk overgaf aan intimidatie, dreiging en zelfs chantage. Of is het toch anders als hij de Palestijnen die niet anders dan al zeventig jaar met de rug tegen de muur staan, nog extra op hun plaats zet met het dreigement dat hij, de Verenigde Staten, de honderden miljoenen hulp die jaarlijks aan het Palestijnse volk wordt gegeven, zal schrappen als ze niet ophouden te weigeren om deel te nemen aan het vredesoverleg met Israël. Alsof er voor de Palestijnen nog iets te overleggen is in een sfeer en omgeving waar ze alleen nog maar geconfronteerd worden met voldongen feiten. Waarbij nog eens aan Jeruzalem gedacht kan worden, of aan de snelheid waarmee Israëlische nederzettingen op de Westelijke Jordaanoever uit de grond worden gestampt. Wat doe je als je met de rug tegen de muur staat en geen adem gegund krijgt door de andere partij, die zichtbaar sterker is, zijn gang gaat, kan gaan, dankzij de steun van Trump, die ook nog eens dreigt om je materieel verder te verzwakken, als je het waagt om zijn zin niet te doen. Mafioos heet dat toch, crimineel. En logisch toch dat de Palestijnen dat niet pikken, zich te weer stellen, met alle middelen. Met het gelijk, het morele en ook historische, trouwens aan hun kant. Laat dat hier nog maar eens gezegd zijn.

Advertenties

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in De wereld en getagged met , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op Trump en de Palestijnen

  1. Sjoerd zegt:

    Ik snap nog steeds niet dat er ook maar een amerikaan op hem heeft gestemd…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s