Het dictaat van de codes

De eerste sneeuwvlok is nog aan het vallen of Nederland begint al overstuur te worden. Maar eigenlijk zijn de eerste stappen in de richting van die staat van opwinding al gezet op het moment dat weerinstituten een code geel, rood of oranje afgeven. Want op dat soort dagen zitten daar de mannen en vrouwen aan de knoppen die de temperatuur van onze samenleving bepalen. Zij richten dan de stand van het land in, waarna de sociale media alleen maar er voor hoeven te zorgen dat de olievlek gaat bewegen, werken en alleen maar groter wordt. Het is slechts een kwestie van liken en delen om de gemoedstoestanden wederzijds op te poken en het zicht op een vertekende werkelijkheid tot stand te brengen. Met de opwinding als resultaat. Waarmee verder alleen maar gezegd is dat de ogenschijnlijke stabiliteit en rust, welke jarenlang het Nederlands kenmerk was, flinterdun blijkt te zijn geworden. Want werd alle ongemak tot voor tien, twintig jaar terug in stilte en zonder ruchtbaarheid gedragen, waardoor dat beeld van evenwicht en balans zo gemakkelijk kon ontstaan en blijven bestaan, met de komst van de sociale media is dat predikaat dus de deur uitgedaan.

Zodat we niet meer tegenover elkaar uitgepraat raken als er zich weer een omstandigheid of voorval voordoet welke even afwijkt van de gebruikelijke loop der dingen. Met het weer als de meest gerede aanleiding om van muggen olifanten te maken of van een sneeuwbui een blizzard en van windkracht acht een orkaan. Omdat het leven klaarblijkelijk toch wel spannend moet worden en om een hoop gedoe vraagt om het een beetje leuk te houden. Waardoor het kan gebeuren dat de aankondiging van zo’n code oranje de reden vormt om leerlingen massaal vervroegd naar huis te sturen omwille van hun veiligheid. Alsof die opeens stukken meer waard is geworden dan zo’n vijftig jaar terug toen het leven, op school, in de fabriek of op kantoor, wel onbekommerd doorging, wanneer er een sneeuwjacht was voorspeld. Daar werd toen niet om gemaald, daar moest je het mee doen. Zoals er evenmin uitgebreid over werd gedebatteerd of het vooruitzicht van slecht weer een geldige reden zou zijn om niet naar het werk of naar school te gaan. Daar hebben we het nu opeens met die codes geel, rood en oranje zo druk mee gekregen. Wat kan daar de reden van zijn? Misschien toch die dieper liggende angst om de regie over onszelf en ons leven kwijt te raken……?

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Samenleving. Bookmark de permalink .

2 reacties op Het dictaat van de codes

  1. Mack zegt:

    Ik word een beetje treurig van dit verhaal. Ten eerste denk ik altijd bij codes en weeralarmen aan Rob Hamilton. Die hadden we vroeger ook niet. Maar dan lees ik dit weer en denk ik, ja, hij heeft wel gelijk. Mijn kind werd ook voortijdig uit school gestuurd. En wat was er nu helemaal aan de hand?

  2. Sjoerd zegt:

    Ik heb de hele dag zitten wachten op een halve meter sneeuw, niks dus…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s