Overpeinzing over alleen zijn

Het zal lang niet iedereen overkomen, maar ook wel weer genoeg mensen om deze overweging voor menigeen herkenbaar te doen zijn. Laat mij daarmee dan die spiegel zijn voor die vele gelijkgestemden die zonder twijfel ook wel van die dagen hebben dat ze in een dergelijke situatie komen te verkeren. Waar overigens niets treurigs aan is, hoogstens wat louterends en tegelijk toereikend genoeg om je op jezelf terug te werpen. Het gaat over zo’n maandag in november waarop het onophoudelijk regent, het wolkendek zo dik is dat de twijfel voortdurend aanwezig is of de verlichting binnenshuis wel of niet aangestoken moet worden. Genoeg voorwaarden voor somberheid en malaise, als je daar met je gemoed voor ontvankelijk bent, wanneer je zo’n natte en grijze dag in je eentje moet doorkomen, je geen aanspraak hebt, niemand om tegen aan te kletsen. Dat kan een bezoeking zijn, waarin zo’n collectante altijd gelegen komt als ze een bijdrage voor het plaatselijke parochieblad komt vragen. Die enkele gedachte, die ene oprisping blijft dan niet hangen en zweven, maar treft dan een doel dat tegelijk iets teruggeeft in de vorm van een woord, gebaar of beleefdheid.

Een uitkomst dus. Weerklank heet dat oftewel is het de sociale component van die dag, waar je het verder mee moet doen afgezien van dat gesprek met jezelf en van het geluid van een binnenkomend appje of mailtje dat meteen de omvang en het gewicht van dat alleen zijn relativeert. Het valt allemaal mee, die stilte, dat ontbreken van woord en geluid. Althans voor mij wel . Want het is maar hoe je het bekijkt en ervaart. Als dat glas dat half vol is, dus als een zegen, of als dat glas dat half leeg, met de beklemming als gevolg. Met de voortdurende voortzetting van die vraag, van dat dilemma, tot het eind van de dag, aan de rand van het bed, als de balans opgemaakt wordt en er onder de streep zich die woordloze stilte bevindt, die als een zegen kon worden ervaren of waaraan maar geen einde wilde komen. Mijn conclusie ligt aan de kant van het welbehagen, zij het dat het wel bij een incident moet blijven, omdat zich in het alleen zijn voor mij ook weer niet de vervulling van mijn leven bevindt.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Persoonlijk. Bookmark de permalink .

2 reacties op Overpeinzing over alleen zijn

  1. Sjoerd zegt:

    Alleen zijn is vaak geen keuze. Ik kan het niet….

  2. math zegt:

    Ik ben al blij wanneer na een halve dag of langer, de sleutel van de voordeur klikt, en mijn vrouw weer thuis komt van weggeweest.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s