Het verloren Hollands paradijs

Rijdend op de vaderlandse snelwegen ontkom ik er de laatste tijd niet meer aan om bij herhaling vast te stellen dat in Nederland inderdaad alles dat waarde heeft, ertoe veroordeeld is om weerloos te zijn. En dus gedoemd is om er aan te gaan, aangezien er nu eenmaal euro’s verdiend moeten worden en welvaart en werkgelegenheid te grote goeden zijn, waaraan in beginsel alles opgeofferd mag worden. Met kaalslag van wat groen is tot gevolg. Omdat er plaats gemaakt moet worden voor blokkendozen en kantoorkolossen, welke groot, groter en nog groter en vooral vierkant of rechthoekig zijn. Weg met de fantasie en de verbeelding in het bouwen van die onderkomens waar gewerkt, gerekend en gepicked moet worden. En liefst zo efficiënt en doelgericht mogelijk. Met dus als resultaat glazen skeletten dan wel honderden en nog eens honderden meters lange en torenhoge metalen wanden waarachter van alles en nog wat opgeslagen ligt in afwachting van verzending door logistiek Nederland en welke tegelijk de passerende automobilist elk zicht op meer dan die ene muur ontnemen.

Waardoor, om maar eens een sprekend voorbeeld te noemen, het rijden op de A2, op het Limburgse deel ervan, zich steeds meer gaat kenmerken als een toer die ook door een onoverdekte bovengrondse tunnel voert. Want wat is er meer te zien dan dat ellendige plaatstaal, zowel links als rechts, dat het 21e eeuwse, de snelwegen omringende landschap lijkt te worden? Met als gevolg dat de echo van onze vaderlandse dichter Hendrik Marsman steeds luider en meteen des te navranter klinkt, als hij in zijn “Herinnering aan Holland” wat nu dus verglijdt en verdwijnt, bezingt met de volgende beroemde versregels:

“Denkend aan Holland zie ik brede rivieren traag door oneindig laagland gaan,
rijen ondenkbaar ijle populieren als hoge pluimen aan de einder staan;
en in de geweldige ruimte verzonken de boerderijen verspreid door het land,
boomgroepen, dorpen, geknotte torens, kerken en olmen in een groots verband.”

Oftewel hoe dat ook door hem verklankte ‘Paradise regained’ haast in een oogwenk een verloren paradijs heeft kunnen worden.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Samenleving en getagged met , , , . Maak dit favoriet permalink.

3 reacties op Het verloren Hollands paradijs

  1. Sjoerd zegt:

    Toen waren we ook niet met 17.170.311 inwoners (op de tijd van schrijven) en dat zijn er bijna 7 miljoen meer dan toen ik geboren werd.

  2. sjogkel zegt:

    Het Hollandse landschap wordt idd door wegontwerpers van Rijkswaterstaat geheel aan ons zicht onttrokken, gelukkig heb ik nog de fiets

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s