Murder on the Orient Express

Eigenlijk had dit een verhaal moeten worden over de remake van de beroemde thriller van Agatha Christie “Murder on the Orient Express”, die na de laatste versie van 1974 weer eens, maar nu met een sterbezetting, werd uitgebracht. Misschien komt het er in dit bestek nog wel van. Maar het bezoek aan de Maastrichtse Pathé, waar deze film werd vertoond, leverde meer dan het enkele kijkgenot daardoor op. Namelijk ook zoiets dat een lang door mij gekoesterde werkelijkheid een illusie blijkt te zijn. Dat kan er kennelijk gebeuren als bioscoopbezoek zich beperkt tot arthouses als Lumière in datzelfde Maastricht, maar een paar honderd meter verder, waar het kijken naar films duidelijk onder een Calvinistische noemer geschiedt en geen enkele poespas eromheen wordt getolereerd. Zo niet dus in Pathé, waar de gang en het verblijf in de filmzaal een heel andere aankleding krijgt, want voorzien wordt van tablets met in elk geval zakken vol popcorn, royale bekers met cola, hoewel een glas wijn en de krakende zakken met chips ook niet bleken te misstaan. In die mate had ik zoiets nog nooit gezien daarvoor. Uiteraard was het rolletje drop, Rolo of pepermunt mij uit mijn grijze oudheid nog wel bekend, maar dit meenemen van zo’n bijna welvoorziene dis was voor mij een compleet nieuw fenomeen.

Met daaraanvolgend de voor mij haast logische vraag of al dit eten en drinken een absolute voorwaarde was zonder welke er niet naar een film gekeken kan worden. Is anderhalf uur stil zitten zonder dat er iets in de mond gestopt kan worden dan toch een penitentie, een bezoeking geworden? Te oordelen naar de aantallen bezoekers die met al die smullaria op tablets de zaal in kwamen blijkbaar wel. Maar even goed toch wel wonderlijk als in aanmerking genomen wordt dat de film die er vertoond werd, het aanzien meer dan waard was en genoeg, om niet te zeggen zoveel, aandacht opeiste, dat het voor mij niet voorstelbaar was dat er dan onderwijl nog zo nodig iets in de mond gestopt moet worden. Waartoe mijn oordeel zich overigens beperkt en zich ook moet beperken, omdat ik van al dat eten en drinken dat er in de duisternis moet hebben plaats gevonden, niets tot mijn oren was doorgedrongen. Hoewel dat waarschijnlijk ook kwam door de aardige film die “Murder on the Orient Express” zeker was, met alle mooie plaatjes en decors en nog meer door het onnavolgbare plot, dat geweldig in beeld was gebracht en tegelijk de tijdloze hand van Agathie Christie verried.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Kunst en cultuur en getagged met , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

2 reacties op Murder on the Orient Express

  1. Sjoerd zegt:

    En je wil niet weten wat voor een rommel er is achtergebleven als alle verlichting aan gaat.

  2. sjogkel zegt:

    Bij Lumiere mag je niet eten, zelfs niet snoepen, een glas wijn mag weer wél. Bij de Pathé moet het, de grote van je popcornbeker is bepalend voor je status.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s