Malaise in Aberdeen

De uitschakeling voor het WK Voetbal in Rusland heeft bij de spelers van het Nederlands elftal nog geen enkel schokeffect teweeg gebracht, noch was er iets van een wake up call te bekennen in het vertoonde spel gisteravond in de interland tegen Schotland in Aberdeen. Dat er met 1 – 0 gewonnen werd van de in hun eigen land moeilijk verslaanbare Schotten, mag dan een pluspunt en een verdienste lijken, de werkelijkheid van de wedstrijd heeft alleen maar sloom, ongeinteresseerd en erbarmelijk voetbal van Oranjezijde laten zien. Eigenlijk te genant voor woorden en een schoffering aan het adres van de misschien tegen beter weten in meegereisde supporters, die alle respect, zelfs bewondering verdienen voor hun grenzeloos vertrouwen in het Nederlands elftal, dat de afgelopen twee jaar in elke wedstrijd weer werd beschaamd. En dan nog niet eens zo zeer vanwege een teleurstellende resultaat als wel door het spel dat telkens weer nergens op leek. Met gisterenavond haast de sublimatie van de vaderlandse voetbalmalaise in die volkomen overbodige wedstrijd met de Schotten in Aberdeen. Of zoals dat vanochtend zo fraai werd samengevat in het wedstrijdverslag in de Volkskrant, waarin gesproken werd van “de labbekakkerige opbouw, van Van Dijk naar Rekik naar Strootman of Blind en dan weer terug, die een kwelling voor het oog werd. Dat hemeltergende tikkieterugvoetbal, de eindeloze rondo van spelers die zich op een trainingsveld wanen. Zo was het Nederlands elftal weer een karikatuur van zichzelf.”

En nog wel het meest vanwege dat misplaatste gejubel na die ene bijna toevalstreffer, die in feite uit de lucht kwam vallen en daarom ook nergens op sloeg. Een treurige avond dus opnieuw voor het Nederlandse voetbal, en nog meer voor die hard core supporters, die waarschijnlijk nog het meeste plezier aan en met elkaar hebben beleefd, terwijl hun zogenaamde voetbalhelden er negentig minuten lang een potje van maakten. Om nog te zwijgen van al die thuisblijvers en tv – kijkers die op de volgende zeperd van Oranje getrakteerd werden en die helemaal van een koude kermis thuis kwamen toen ze de aanvoerder van dat misplaatste gezelschap, dat het Nederlands elftal geworden is, zijn woordje zagen doen. Want als vanouds was hij weer op zijn teentjes getrapt, aangebrand en in zijn wiek geschoten, die Kevin Strootman. Die vleesgeworden voetbalarrogantie, die niet ophoudt in een andere, zijn eigen wereld te leven en daarmee er het levend bewijs van is hoe hij en zijn kornuiten van elke werkelijkheid los gezongen zijn, als ze nog welgedaan refereren naar de zo verkregen punten die immers goed zijn voor hun plaats op de FIFA – ranking. Hoe diep moet je dan niet vallen om met de benen weer op de grond te staan?

Advertenties

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Sport en getagged met , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op Malaise in Aberdeen

  1. Dhyan zegt:

    Gewoon niet meer kijken.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s