Nog eens de Catalaanse kwestie

Er valt nog wel het een en ander te zeggen over de Catalaanse kwestie, hoewel het momenteel erg stil lijkt in Barcelona en omstreken. Maar dat kan niet anders dan de stilte voor een storm zijn, een storm die bijna noodzakelijkerwijs op enig moment moet gaan opsteken. Dankzij het ongemeen botte optreden van de Spaanse regering in Madrid. Alsof de dictatoriale en autoritaire geest van Franco opeens weer vaardig werd over het conservatieve gezelschap van de Partido Popular onder leiding van de premier Rajoy. Want hoe krijg je het in hemelsnaam verzonnen om democratisch gekozen politieke leiders, die weliswaar niet de grondwettelijke of koninklijke weg bewandelen om hun separatistische doelen te verwezenlijken, gevangen te zetten? Dat heet zoiets als minachting van de werking van het democratisch bestel van Spanje plus de ontkenning van een schrille werkelijkheid, waarin de verhouding tussen Madrid en Barcelona bepaald schuurt en wringt vanwege een bijna historische en cultureel bepaalde naijver en jaloezie tussen beide steden. En dat daarbij de megalomanie van het regeringscentrum in Madrid een doorslaggevende rol speelt, behoeft eigenlijk nauwelijks toelichting.

Vandaar dat het gerust onbegrijpelijk, om niet te zeggen stom, genoemd mag worden dat de huidige regering zo zijn macht en gelijk meende te moeten laten gelden. Alsof er geen besef bestond dat daardoor het Catalaanse separatisitische bloed nog wel eens heviger zou kunnen gaan koken. Een ware provocatie kan het regeringsoptreden gerust genoemd worden, een slag in het gezicht van de Catalanen, een belediging waaruit dus minachting spreekt alsook nul komma nul besef van de omvang van de volksbeweging die onafwendbaar in de richting gaat van de verwezenlijking van het Catalaans onafhankelijkheidsstreven, langs nota bene democratische weg en volgens de spelregels die daarbij gelden. Maar omdat Madrid dat niet bevalt, wordt nu zo drastisch en rigoreus opgetreden. Met een levensgrote kans op een verdere escalatie, nu democratisch gekozen leiders zo maar de cel in kunnen gaan. Waardoor de centrale overheid wel eens met al haar flinkheid hevig in de eigen voet kon hebben geschoten en er dus tegelijk blijk van geeft niets van het recente en bloedige Spaanse verleden geleerd te hebben.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in De wereld en getagged met , , , . Maak dit favoriet permalink.

2 reacties op Nog eens de Catalaanse kwestie

  1. Ximaar zegt:

    Het zit juist in de partij van Rajoy, die in Catalonië vrijwel geen stemmen krijgt. En dat heeft ondermeer te maken met Franco, die erg slecht in Catalonië ligt en eigenlijk de basis is van de parij van Rajoy. Het optreden van Rajoy zal voor de Catalanen zijn als; ‘zie je nu wel..’ Bij een nieuwe verkiezing denk ik dat de afscheidingsgezinden nog meer stemmen gaan krijgen. Praten is een betere oplossing, maar daar heeft Rajoy geen zin in.

  2. Sjoerd zegt:

    De tijd zal het leren, maar er zitten meer kapers op de kust in Spanje die onder het juk uit willen van de macht van Rajoy.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s