Het onbeschofte individualisme

Parafraseren is niet verboden. Als het maar geen landjepik of plagiaat wordt. Een beetje andere verpakking van een boodschap die niet vaak genoeg herhaald of gebracht kan worden, is daarom nooit weg en mag zo best helpen om op de goede plek in het geheugen in brede kring terecht te komen. Want er wordt zo snel vergeten. Vandaar dat bij deze de stelling best nog eens genoemd mag worden dat elke revolutie zijn schaduwkant kent, als ze al niet geneigd is om in haar tegendeel te verkeren. Herinner de Jacobijnse dictatuur die zo’n twintig jaar na dato de uitkomst werd van de Franse revolutie. Nou, zo lijkt het ook met de strijd te gaan die in de zestiger jaren werd uitgevochten tegen seksisme, racisme, homohaat, de verstikkende kleinburgerlijke moraal en de traditie om de traditie. Wat werd er niet omver gegooid? Bleef er nog een akker ongeploegd? Elke vierkante millimeter kwam aan de beurt. Grondig, te grondig, zo blijkt nu. Want alles, werkelijk alles werd opgeruimd om ten langen laste een vruchtbare bodem te worden voor een agressief soort individualisme dat momenteel elke vorm van solidariteit op voorhand ontkent en daarmee ook uitroeit.

De moraliteit wordt bepaald en begrensd door het ik en het eigen gelijk, waarmee alles dat daar buiten ligt heeft afgedaan, dus geen respect ontvangt en ook vertrapt mag worden. Afbraak die tot afval en vervolgens tot verrotting leidt en een stank teweeg brengt die alleen maar om zich heen grijpt en kan grijpen, onder impuls van dat luid beleden recht op vrijheid van meningsuiting, dat immers onze Grondwet opsiert. Oftewel, ik zeg wat ik denk, omdat dat moet kunnen als dat een grondrecht is. Waarbij het er niet meer toe doet of dat schuurt met stijl, omgangsvormen, de nuance of welke andere beschavingsuiting ook. Want het lucht op en geeft ruimte aan het geketend gemoed van de individu die zo nodig zijn mening moet geven, in welke vorm en op welke toon ook. Met types als Weesie, Castricum, de Roos, Brussen, Nanninga, Nijman als de meest prangende voorbeelden van dat onbeschofte individualisme dat met de uitkomsten van de strijd die in de zestiger jaren werd gevoerd tegen bekrompenheid, tegen paternalisme en de autoriteit, aan de haal is gegaan, verraad heeft gepleegd aan de hoop en de idealen die vijftig, zestig jaar terug zo oprecht werden gekoesterd. Wat dus nog eens gezegd moest worden.

Advertenties

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Samenleving. Bookmark de permalink .

3 reacties op Het onbeschofte individualisme

  1. Sjoerd zegt:

    Ik voel me nog steeds een kabouter…

  2. math zegt:

    Ze komen wel nagenoeg uit één nest, maar dat hun hoge salarissen ook nog betaald worden met belasting op loon, waar mensen voor moeten werken, die blij zijn als ze alle rekeningen maandelijks kunnen betalen.

  3. sjogkel zegt:

    Prima betoog. Die circustypes van het vrije woord, geef ik nog geen 5 jaar meer. Maar wat de volgende beweging, die het voortouw gaat nemen. Of onzichtbaar haar werk doet?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s