Buma, een noodgreep

Tweehonderdzeven dagen heeft het geduurd voordat het regeerakkoord dat de basis moet vormen van Rutte III, het licht zag. En de presentatie ervan was er dan ook helemaal naar. Daar stonden ze dan de kruideniers, die voor Nederland het boodschappenlijstje voor de komende bijna vier jaar hadden opgesteld. Van vreugde leek er nauwelijks sprake. Meer van het beeld dat het maar moet, laat staan dat er ergens bij een van de vier partijleiders iets zichtbaar was dat leek op enthousiasme of zelfs bevlogenheid. Met als meest dramatische voorbeeld en dieptepunt tegelijk de CDA’er Buma, waarvan het onvoorstelbaar is dat hij een half jaar terug nog twintig zetels in de wacht wist te slepen. Waardoor de vraag eigenlijk opnieuw rees wat de Nederlander toch heeft bezield om aan deze man met een charisma van nul komma nul, een stem, een mandaat, vertrouwen te geven. Is het dan zo erg met het kiezersvolk gesteld als er zo massaal kennelijk blinde vlekken in het stemhokje aanwezig zijn geweest. Want wat heeft de man al niet tegen? Om maar met zijn gedachtenwereld te beginnen. Op een zinvolle gedachte viel hij het afgelopen half jaar niet te betrappen.

Of was zijn pleidooi om kinderen aan het begin van elke schooldag het Wilhelmus te laten zingen het ultieme bewijs van de visionnair die Buma zou zijn? Met op de valreep, dus bij het scheiden van de formatie-markt, ook nog eens de maatschappelijke dienstplicht voor jongeren, waarvoor hij zich zo sterk meende te moeten maken. Alsof er waarachtig niet meer aan de orde was en Nederland daarnaar reikhalzend zat uit te kijken. Was dit al flinterdun, zijn presentatie is zo mogelijk nog erger. Wat die man al niet oproept, laat zich lastig beschrijven. Bijvoorbeeld, zijn lach moet teveel zijn voor de tere kinderziel, terwijl de volwassenen beter ook uit zijn buurt kunnen blijven, omdat hij overvloedig met consumptie lijkt te spreken. Hoor hem maar eens smakken als hij weer een one-liner de wereld in probeert te sturen en zie die eeuwige etensrest die zijn mondhoeken maar niet wil verlaten. Logisch en vanzelfsprekend toch dat zo’n man als deze Buma de laatst aangewezenen is, om regeringsbeleid te verdedigen. Blijft evenwel de vraag hoe het mogelijk is dat zo’n man daar verzeild is geraakt. Was het dan zo erg met het CDA gesteld dat er zo’n noodgreep, bijna in paniek, verricht moest worden.

Advertenties

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Politiek en getagged met , , . Maak dit favoriet permalink.

5 reacties op Buma, een noodgreep

  1. Sjoerd zegt:

    Het lijkt wel of je iets tegen deze man hebt…

  2. Dhyan zegt:

    Dat die anderen wel kunstjes hebben aangeleerd betekent niet dat ze beter zijn.

  3. Mack zegt:

    Ik hoorde dat het wetenschappelijk bewezen is, dat als je samen zingt, je elkaar aardiger vindt.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s