Een Catalaanse muis

Afgezien van het dubieuze proces en de twijfelachtige methodiek is er met het Catalaans referendum nog iets aan de hand dat zeker niet ongenoemd mag blijven. Want als deze vorm van separatisme binnen een soevereine staat zo maar kans van slagen heeft, dan is het hek wel van de dam en is er eigenlijk niet eens zo gek veel voor nodig om tot een kettingreactie van dit soort afscheidingsbewegingen te komen. Waarom zou de Catalanen wel het voorrecht van een onafhankelijke staat vergund zijn en de Basken die daar al zo lang voor geijverd hebben, niet? Met tegelijk als interessante variant dat de Franse Basken zich dan ook kunnen aansluiten om zo een nieuwe grensoverschrijdende staat aan de Golf van Biscaje te stichten. Wat ooit, zij het gewelddadig, in Joego-Slavië in extremis mogelijk was, moet elders even goed kunnen, zou wel eens de redenering van menige nationalistische beweging kunnen worden, nu voor ieders ogen in Catalonië de separatistische kat zo op het spek gebonden is. Kandidaten genoeg in ons avondland. Met de Schotten en Welshmen met recht en goede redenen voorop, met de Bretonnen, eigenwijs en eigenzinnig als ze zijn, in hun voetspoor. De Corsicanen hebben soortgelijke ambities en waarom ook niet? En als het dan toch zo hard die kant op gaat, kan het ook nog gebeuren dat Vlaanderen, Limburg en Brabant samen terug naar hun oorsprong gaan.

Naar de Zuidelijke Nederlanden, omdat daar zoveel gemeenschappelijks, dus gezamenlijke culturele en economische meerwaarde in terug te vinden zijn. Als dit soort stromingen al op gang kunnen komen en kansen krijgen, is de keerzijde ervan even goed mogelijk. Hetgeen zoveel betekent dat staten, in een omgeving waar soevereiniteit niet meer onweerlegbaar is, zullen trachten vorm en inhoud te geven aan territoriale ambities. Wat te denken van bijvoorbeeld Hongarije dat sinds de Vrede van Trianon in 1920 nog steeds gefrustreerd is en dus haar toen gekrenkte grootsheid ongetwijfeld weer tot haar eigenlijke proporties zal willen terugbrengen? Met de Albanezen als goede tweede in het spelen van het landjepik om dat gedroomde Groot – Albanië te verwezenlijken. Kortom, van het een kan het ander komen als de Catalaanse muis de kans krijgt om haar eigen berg te baren en zo een nieuwe Europese lappendeken in het leven te roepen, met het gevaar dat de geschiedenis zich wederom herhaalt en ons continent op weg is naar een nieuw Congres van Wenen, driehonderd jaar na dato. Misschien dat we al 2115 kunnen schrijven.

Advertenties

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in De wereld en getagged met , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

3 reacties op Een Catalaanse muis

  1. Sjoerd zegt:

    Wat is daar op tegen als we allemaal een Europese provincie worden.

  2. Dhyan zegt:

    Het gaat allemaal om behoud van identiteit, voor mij is dat een nobel streven.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s