Desillusie aan de Côte d’Azur

Een hernieuwde kennismaking kan ook wel eens lelijk tegenvallen, vooral als er sprake is van hoog gespannen verwachtingen op grond van maar al te aangename herinneringen. Niet meer en niet minder werd ik dat de afgelopen weken gewaar toen ik mijn bijna-jaarlijkse Tour de Provence maakte. Met opnieuw dat verrukkelijke hoofdgerecht dat bestond in een verblijf in Roaix, in de Vaucluse, vlakbij Vaison-la-Romaine en de Mont Ventoux. Altijd weer heerlijk en smullen geblazen in dat paradijselijk gedeelte van la douce France dat in het septemberlicht niet meer van deze wereld lijkt. Zodat je er welhaast verliefd op moet worden en verslaafd aan raakt. En dat het heus niet daarbij blijft, laat de iets zuidelijker gelegen Luberon met oorden als Gordes en Bonnieux nog eens ten overvloede zien. Met vervolgens en tegelijk last but not least als kers op die Provençaalse taart Aix-en-Provence, een stad uit duizenden die werkelijk alles te bieden heeft, ondanks haar beperkte omvang, namelijk enkele vierkante kilometers waar het goede leven, de cultuur, gezelligheid, de klasse, schoonheid en sfeer voor het oprapen liggen, tastbaar zijn. Maar juist waar die vervolmaking een feit wordt, dient zich wat verderop de bron van de desillusie aan. Het is een kwestie van een uurtje met de auto rijden om in een omgekeerde wereld terecht te komen, waar alles “over the top” en waarachtig ontaard mag heten.

Nader via de autoweg Cannes, passeer Cagnes-sur-Mer en bezie van bovenaf Nice om te ontdekken en te weten wat de mens in nog geen dertig jaar tijd voor een landschappelijke ravage kan aanrichten. Wat is er nog over van die verlokkelijke Rivièra van weleer? Is dit dan nog de Côte d’Azur, waar het groen en blauw vervangen zijn door het gebroken wit en okergeel van al die stenen paleizen die willekeurig en zonder pardon tegen de hellingen gesmeten zijn, als coulissen voor de ketens van hotels en appartementencomplexen, die zo nodig de stranden en boulevards moesten omgorden? Wat het grote geld al niet vermag als het diensten aan de smakeloosheid moet bewijzen, wordt zo maar al te duidelijk. Kijk en huiver tussen Cannes en Nice , op weg naar St. Paul de Vence, groene oase en kunstenaarsdorp van toen, 1990, toen het nog ongerept en onaangeraakt was gebleven. Maar nu evenzo op de rand van de ondergang verkeert, aangevreten als het wordt door de wereld van de schone schijn, met zijn parkeergarages en zijn drank – en eetkiosken. Met als onvermijdelijk gevolg die koude douche die de hoge verwachtingen van je afspoelt en je doet terugkeren in een staat van verwarring en desillusie over de puinhoop die van de hele Côte d’Azur een verloren paradijs heeft gemaakt.

Advertenties

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in De wereld en getagged met , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

3 reacties op Desillusie aan de Côte d’Azur

  1. Sjoerd zegt:

    Vroeger was het echt, nu heerst er alleen tourisme…

  2. Dhyan zegt:

    Ik heb haar nog als mooi in gedachten en ga beslist niet meer kijken wat er van haar geworden is.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s