SOS van een ‘grumpy old man’

Het is bepaald geen sinecure om niet als een “grumpy old man” geboekstaafd te worden. Maar het is haast een onafwendbaar lot als je ouder wordt en je niet van zins bent om alles dat als nieuw of als vooruitgang passeert maar als zoete koek te slikken om zo de schijn te wekken de geest van de tijd te begrijpen en zelfs te omarmen. Dat heet zelfverloochening. Natuurlijk is de verleiding daartoe groot. Want wie wil er niet rust aan het hoofd? Niet dat de strijd gestreden is, maar er kan onmogelijk altijd op de barricaden verkeerd worden. Of het vuur van de nieuwlichterij moet wel erg hevig oplaaien en zo wezensvreemd zijn dat er dan niets anders opzit dan de stem daartegen te verheffen. Dus als de onzin onbetwist lijkt en zelfs voetstoots voor waar en waardevol wordt aangenomen. In twee dagen tijd kwam ik precies zo voor het blok te staan en wist ik eigenlijk dat er voor mij geen houden aan was. Ik moest mijn stem laten horen. Want het kon toch onmogelijk de bedoeling zijn dat de wereld, mijn wereld zich in een richting zou gaan bewegen, naar een kant dreigde af te glijden die de mijne niet was? Zo kon het beslist niet mijn tijd duren en knaagde het zo zeer aan mij dat ik mijn mond niet mocht houden over idiotie die zo maar ruim baan krijgt om zich in onze samenleving en tussen onze oren te nestelen, alsof het vanzelfsprekend is.

Neem bijvoorbeeld het initiatief van een Amsterdamse onderneming ‘Daybreaker’, welke de dagen wil gaan openen met dansfeesten die bedoeld zijn voor mensen die op weg zijn naar hun werk, maar er behoefte aan hebben hun dag met een feest van zo’n twee, drie uur te beginnen. Wat namelijk energie voor de hele dag zou geven, is dan een van die argumenten die alleen maar vanuit het beoogde resultaat kunnen zijn ontstaan. Gek, dwaas, onzinnig, maar kennelijk aan de orde omdat het in New York ook al bon ton is om er aan mee te doen. Dus komt Amsterdam er niet omheen, luidt dan de drogredenering, die al zoveel en zo vaak dwaasheden heeft gerechtvaardigd. Maar je kan als belangstellend buitenstaander nog meer door de waan van de dag op de proef gesteld worden. Want wat de Coöperatie Laatste Wil voor heeft, slaat alles en gaat wat mij betreft meer dan ruimschoots over de grens van het aanvaardbare. Ik vind het lastig, ik kan het heel moeilijk plaatsen dat die vereniging aan haar leden een pil aanbiedt waarmee zij hun leven kunnen beeindigen, zonder begeleiding en buiten medisch en juridische circuits om. Het kan en lijkt zelfs niet strafbaar. Maar het is wel de maakbaarheid ver over the top. Alsof het leven bij wijze van spreken van de hand kan worden gedaan, als dat wordt beliefd. Mag ik dit gemak resoluut afwijzen omdat het zo niet in mijn wereld past en ook nooit zal kunnen passen, terwijl ik mijzelf wel degelijk als van deze tijd beschouw.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Persoonlijk. Bookmark de permalink .

4 reacties op SOS van een ‘grumpy old man’

  1. Sjoerd zegt:

    Dit heeft weinig met een oude brombeer te maken, dit is meer moraal wat er speelt. Daar kan ik me ook niet in vinden. Ook niet van alles moeten, Ik ben heel tevreden met wat ik heb en doe, als die onzin hoeft voor mij ook niet. Voor mij is het meer ” laissez faire”

  2. grumpy old pjotr zegt:

    Je moet al die nieuwigheden ook niet meteen omarmen. Laat ze eerst nog maar eens hun nut en bruikbaarheid bewijzen. Ook in het bedrijfsleven zie je vaak modieuze vernieuwingen, tegenwoordig hypes geheten. Bij de zoveelste “het-moet-helemaal-anders-show” denk je, dat het jouw tijd wel zal duren. En na verloop van tijd wordt je als inflexibele grumpy old man afgeserveerd.

  3. Mack zegt:

    Ik vind je de laatste tijd ook steeds meer het “vroeger was alles beter” gehalte krijgen. Maar als ik dit dan lees, moet ik je wel gelijk geven. De wereld is aan het afglijden.

    • robschimmert zegt:

      Nee, vroeger was alles echt niet beter. Leve de verworvenheden van het digitale tijdperk. Wat een zegen dat ik dit weblog mag schrijven. Maar wat ik vaker wel lastig vind dat zijn zoveel veranderingen in het menselijk gedrag en in de wijze waarop met elkaar wordt gecommuniceerd en omgegaan. Ik merk dat ik daar toch minder affiniteit mee begin te krijgen. Wat dat aangaat, is het helder dat ik niet meer in het midden van deze wereld verkeer.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s