Een vroeg gevulde kinderhand

Het valt niet te ontkennen dat naarmate het rusten op de lauweren toeneemt als gevolg van het stijgen van het aantal pensioenjaren, de genoegdoening en voldoening die zo inherent is aan het leveren van prestaties, bepaald minder wordt. Die echte hoogtepunten in het gemoed nemen af. Wat niet betekent dat het leven in kwaliteit achteruit gaat. Integendeel. Het is natuurlijk genieten geblazen, maar eigenlijk op een permanent en eenzelfde niveau. Het komt nog een enkele keer voor dat je dat gevoel krijgt van iets mooi te hebben gefixt of voor elkaar te hebben gekregen. Althans zo is het mij tot nu toe wel vergaan. Waardoor die momenten van intense tevredenheid nog messcherp in mijn geheugen staan gegrift. Zoals bijvoorbeeld die ware opluchting, die bijna – euforie toen ik de laatste hand had gelegd aan het eigenhandig verwijderen van enkele vierkante meters bamboe uit mijn tuin, bamboe, welke in zo’n vijftien jaar tijd de kans had gekregen om voluit wortel te schieten. Wie ooit die uitdaging is aangegaan, zal mijn tevredenheid na afloop ervan vanzelf begrijpen. Maar zoals gezegd die euforische momenten worden toch minder en minder, omdat in feite niets meer moet. Daarvan ben ik mij vanochtend in en door een vrij simpele situatie eens te meer bewust geworden. Eigenlijk was er helemaal niets aan de hand, maar ontstond er bij mij toch enige druk, die ik mij nota bene zelf oplegde.

Het gras van mijn gazons moest nodig gemaaid worden. Dat had ik gisteren willen doen, maar de hitte van plus dertig graden weerhield mij ervan. Met als gevolg dat ik er vandaag niet meer onderuit kon, besefte ik mij maar al te zeer. Complicatie was evenwel dat Buienradar mij leerde dat het rond de klok van tien wel eens flink zou kunnen gaan regenen. Nou, niets zo lastig als gras maaien als het stevig regent of als het grasveld kletsnat is. Dus zat er niets anders op om dat klusje voor die tijd geklaard te hebben, voor tien uur. Wat in feite acht uur werd, omdat de lucht boven Schimmert dreigender en donkerder werd. Op zich natuurlijk curieus vroeg, maar nood, waar in dit geval dan sprake van was, breekt wetten. Zodat ik al voor de klok van acht met dat maaien bezig was en dat tot kwart voor negen zou doen, terwijl de dreiging van een fikse bui alleen maar toenam. De ontlading kon niet lang op zich laten wachten en kondigde zich met de eerste, bescheiden druppels aan toen ik mijn grasmaaier aan het ontdoen was van achtergebleven grasresten. Op het moment dat ik er klaar mee was, ging het echt los en kwam de regen in een gordijn naar beneden. Met bij mij dat gevoel van ontsnapte, van winnaar als gevolg. Het was zoiets als euforie die mij beving. Want ik had het toch maar mooi gefixt. Ik was de weergoden voor en de baas gebleven. Mijn kinderhand was weer eens gauw gevuld.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Persoonlijk en getagged met , . Maak dit favoriet permalink.

2 reacties op Een vroeg gevulde kinderhand

  1. Martin zegt:

    Dat had je dan maar mooi weer op tijd gefikst !

  2. pjotr zegt:

    Het is het prettige gevoel, dat iets goed gelukt of “af” is. Dat was bij je werk waarschijnlijk ook zo.
    Kenmerkend is, dat je ook ziet (of anderszins verneemt) dat de klus af is.
    Het omgekeerde (klus is niet af, het is niet gelukt) leidt tot frustratie, vooral als het vaak voorkomt.
    De truc is om je klusjes zo kort te houden, dat ze behapbaar zijn. Maar bij je werk heb je dat niet altijd in de hand.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s