Gestold verleden in het Zuiden

Het moet iets van doen hebben met weemoed, melancholie, of misschien is het wel een stil verlangen. Precies weet ik het niet noch is het helder wat mij echt bezielt, als ik mij betrap op dat telkens terugkerend gevoel van warmte, vermengd met nieuwsgierigheid, dat steeds weer bij mij opgeroepen wordt, als ik denk aan een grensstreek of mij verbeeld daar te vertoeven. Wat bezielt mij om juist in die omgeving te willen zijn? Wat zoek ik daar en wat drijft mij daarheen? Lijkt het niet in de verte op die begeestering die ik als schooljongen onderging op het station in Culemborg als daar treinen stopten of voorbijdenderden, op weg naar hun bestemming in dat ongrijpbaar verre en daardoor zo fascinerende Zuiden? Ook daar was ik in de ban van datzelfde stil verlangen dat mij nu drijft naar streken als Oost – Groningen en Zeeuws – Vlaanderen. Waarschijnlijk omdat ik daar in die excentriciteit, in de zogenoemde periferie nog meer van het verleden vermoed dan ik me zelf kan herinneren.

Omdat de wereld daar meer zichzelf zou zijn gebleven en niet zo is doorgedraaid als in de Randstad waar de middelpuntvliedende kracht van “Sliedrecht x Waddinxveen en vervolgens gedeeld door Beverwijk” geen ander resultaat heeft dan drie keer niks, de middelmaat plus grauwsluier, natte voeten en de wind tegen, maar niettemin de waan van de dag heet te zijn. En waarom ook niet als een kinderhand zo gauw gevuld blijkt te kunnen worden? Maar niet voor mij zoals ik deze beker wat graag voorbij laat gaan en mij liever verlies in de schoonheid van een grensstreek, en verkies te mijmeren over de rafelrand die er nog mag heersen en niets per se opgeleukt moet worden. Zie Sluis, zie Biervliet, zie Hulst en zie Aardenburg, om zeker te weten dat gestold verleden gemakkelijk overeind blijft en daarmee overtuigend bewijst dat van zo’n gebied als Zeeuws – Vlaanderen alleen maar gehouden kan worden en het dus verre van verdient om de rug vanuit de Randstad toegedraaid te krijgen. Alsof daar de ware wijsheid en geluk bestaat. Dus absoluut niet. Wat mijn weemoed en stil verlangen naar dat bijna – schiereiland in de Schelde misschien nog het beste verklaart, dat gestolde verleden.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Tips. Bookmark de permalink .

Een reactie op Gestold verleden in het Zuiden

  1. Sjoerd zegt:

    Dat verleden dat we hier in het zuiden anders zo snel mogelijk proberen te vergeten, meteen te slopen…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s