De deur van mijn meterkast

Het bezit van twee linkerhanden is lange tijd een grandioos excuus en alibi geweest. Ik werd immers nooit om advies of om hulp gevraagd omdat inmiddels wijd en zijd bekend was dat mijn bijdrage in klussituaties nul komma nul was. Het voelde bijna als een luxe en een weldaad tegelijk. Maar zoals dat voor alles geldt, ging ook deze kruik te water totdat ze wel moest barsten. Oftewel, op enig moment kwam ik er ook niet meer mee weg en werd ik toch geacht de handen uit de mouwen te steken. Wat niet wil zeggen dat ik inmiddels gepromoveerd ben tot een klussenier. Dat zeker niet. Echter, omdat ik mijn eigen beperkingen en voorleuren en afkeren ken, weet ik nu wel wat ik kan. Zodat ik daar maar de nadruk op leg als de nood eens aan de man is. Wat blijkt te werken, maar ook niet weer altijd helpt, merkte ik een aantal dagen terug toen ik met een probleem geconfronteerd werd dat tot nu toe voor mij onoplosbaar is gebleven en dat voorlopig ook wel zal zijn omdat het leven zonder een eventuele oplossing ervan ook wel verder loopt en omdat ik net niet die handigheid bezit om die impasse te doorbreken. Ondanks dat het zo op het eerste gezicht allemaal eenvoudig oogt. Wat is er namelijk aan de hand? In de loop van de ruim veertig jaren dat ik in dit huis woon, hebben de deuren langzamerhand hun kaarsrechtheid verloren.

Niet dramatisch, maar wel zodanig dat in een enkel geval een slot niet meer lekker of stroef functioneert als gevolg van die lichte scheefgroei. Waardoor er op gewacht kon worden dat het uiteindelijk toch met zo’n slot mis zou lopen, in die zin dat het zo goed zou werken dat het niet meer open ging. Wat mij nu dus is overkomen met de deur van mijn meterkast. Zoals gezegd, niet zo ernstig, maar wel behoorlijk vervelend, omdat het in een noodgeval best handig is als er direct toegang tot het hart van de machinekamer van mijn woning kan worden verkregen. Wat nu dus niet lukt. Mij in elk geval niet, of ik zou de deur moeten forceren. Maar daar wil ik niet aan omdat ik nog altijd geloof in een oplossing die met verstand en overleg tot stand wordt gebracht. Dus heb ik de nodige pogingen gedaan om die deur uit de scharnieren te lichten. Vruchteloze moeite met na eindeloos proberen een gevoel van machteloosheid als resultaat, plus het stellige voornemen om het elke nieuwe dag toch nog eens aan te pakken en er zeker niet het bijltje bij neer te gooien. Maar zo langzamerhand nader ik wel het einde van mijn latijn, waardoor ik nu op het punt ben gekomen om deze ervaring aan mijn weblog toe te vertrouwen, in de hoop dat ik daarmee de gouden tip genereer. Dus wie die schoen past, mag hem wat mij betreft gerust aantrekken. Ik wacht er eigenlijk best wel met smart op……

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Persoonlijk. Bookmark de permalink .

4 reacties op De deur van mijn meterkast

  1. Sjoerd zegt:

    Ik weet niet wat het probleen is, maar je kunt eerst eens proberen om er W40 in te spuiten, dat maakt de meeste sloten weer gangbaar. Anders vrees ik grof geweld of het uitzagen van de scharnieren

  2. Sjoerd zegt:

    Oeps, WD40 bedoelde ik…http://www.wd40.nl/

  3. Dhyan zegt:

    Gaatje door de deur boren (ter andere zijde van de schanier) waar hij bij het openen klemt en een touwtje om het midden van een spijker knopen en door het gaatje duwen en nu hard aan het touwtje trekken.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s