Een schrijnende werkelijkheid

Gisteren werd de Calvinist in mij weer eens wakker geschud. Aanleiding was het nieuws over het overlijden van Jorge Zorreguieta en de meer dan uitgebreide verslaggeving daarover, in met name de televisiejournaals. Van ’s ochtends vroeg tot diep in de avond werd het hele verhaal van zijn leven breed uitgemeten en doorspekt met interviews en sfeerreportages ter plaatse, in Buenos Aires. Hij heeft Nederland dan wel een koningin bezorgd, maar daar staat teveel aan de andere kant van de balans tegenover om al deze media – aandacht te rechtvaardigen. Met ook nog eens de tendens daarin om het verleden toe te dekken, ervan weg te kijken en net te doen alsof het er niet geweest was. En dat onder het alles omvattende motto dat er over de doden niets dan goeds te melden is. Wat in het geval van Zorreguieta moeilijk te rijmen is met de werkelijkheid, omdat die nu eenmaal altijd is blijven schrijnen. En waarom ook niet als een Transavia – piloot zoveel jaren later nog voor de Argentijnse rechter gesleept wordt voor zijn aandeel in de vuile oorlog onder Videla tussen 1976 en 1983, bleef die Calvinist in mij rechtdoor redeneren.

Want zat Zorreguieta in diezelfde tijd niet in het oog van dezelfde storm en met zijn neus overal bovenop? Wat echt even anders is dan gewoon met zijn werk te zijn doorgegaan als bewaker van de belangen van de Argentijnse grootgrondbezitters, die genoeg, schoon genoeg hadden van Peron en meer heil zagen in Videla en zijn junta. Aan de andere kant hoeft dat ook niet uit te sluiten dat deze Zorreguieta heus wel een aardig mens kan zijn geweest, zoals nu bij zijn overlijden door alles en iedereen omstandig wordt beweerd. Maar een lach op het gezicht hoeft de aanwezigheid van vuile handen niet uit te sluiten. En de erkenning van dat feit heeft mijn Calvinistische ik gisteren deerlijk gemist, waardoor hij er op de valreep opnieuw mee weg heeft kunnen komen. Met tegelijk de constatering dat het verdomde onrechtvaardig is verdeeld in de wereld, zelfs aan de kant van het kwaad. Want waarom is die Poch, die piloot, alsnog kind van de rekening geworden, terwijl Zorreguieta zijn handen heeft mogen blijven wassen in vermeende onschuld?

Advertenties

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in De wereld en getagged met , , , , . Maak dit favoriet permalink.

5 reacties op Een schrijnende werkelijkheid

  1. Sjoerd zegt:

    Als we alle leed van de wereld op onze nek willen nemen bezwijken we binnen de kortste keren. Ik oordeel niet, en veroordeel niet, dat is niet voor mij.

  2. math zegt:

    En op zijn 89ste sterven is een voorrecht in plaats van een groot verlies voor de nabestaanden, de vrienden en familieleden, waarbij Mark zijn meest droevig gezicht opzette. Wij noemen dit voltooid leven, denkend aan de duizenden mensen in de kracht van hun leven vermoord. Ik veroordeel dit wel.

  3. Hanneke zegt:

    Dat heb ik dan grotendeels gemist. Veel meer dan het doodsbericht heb ik niet gehoord. Ik hoorde alleen maar veel te veel over eieren.

  4. sjogkel zegt:

    Het wordt Poch binnen Argentinië. zwaarder aangerekend als Zorreguieta. De elite die zijdelings met dictator regimes te maken hebben komen er makkelijker mee weg. We hebben Maxima geaccepteerd, en daarmee Zorreguieta als vader van…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s