Het einde van een digibeet

Al vaker heb ik mijzelf hier gepresenteerd als de digibeet met twee linkerhanden als het om de beheersing van nieuwe technologische ontwikkelingen ging. De kat uit de boom kijken ging mij daarbij het beste af en het liefste zag ik anderen de kastanjes uit het vuur halen om vervolgens na lang aarzelen en vooral schroomvallig in hun voetspoor te treden. Een beetje angsthazerig en wat bevreesd voor al dat nieuwe, waarvan maar bewezen moest worden dat het allemaal echt zo dienstig, nuttig en handig was. Weerstand tegen verandering was dat, ten voeten uit. Met als puntje bij paaltje kwam, en dat kwam het altijd wel, toch maar de volgende stap in de nieuwe richting gezet omdat er geen buil aan gevallen kon worden, het niet anders meer kon, nee, gewoon moest. De voorbeelden hebben zich de afgelopen jaren aaneengeregen met steeds weer dezelfde uitkomst, hoewel de scepsis nog altijd bleef overheersen. De digibeet in mij liet het niet afweten. Maar daar begint nu een echte verandering in op te treden, omdat ik het gevoel heb gekregen dat ik over een denkbeeldige streep ben getrokken, want overtuigd ben geraakt van de verworvenheden en de vooruitgang die in de digitalisering en wat dies meer zij is begrepen.

Het heeft ook iets te maken met verkregen inzicht waardoor de door mij te verkrijgen voordelen zichtbaarder en tastbaarder zijn geworden. Om het iets specifieker te maken. Waar ik mij tot voor kort van al dat digitale gedoe af maakte omdat het te moeilijk was en ik geen zin had om daar moeite voor te doen, zijn, met een beetje extra inspanning en de tijd die ik mijzelf daarvoor gegund heb, de legio mogelijkheden die een smartphone biedt, zeker als gebruik wordt gemaakt van de bluetooth-techniek, voor mij stukken helderder geworden. Met een simpel boxje, plus Spotify en de app Nederland FM bleek het gewoon gedaan met mijn hele audio-installatie en waren alle CD’s die ik in de loop van zo’n twintig jaar had aangeschaft, rijp voor de kringloopwinkel geworden. Want wat moet je er nog mee als je dat alles en dus nog heel veel meer met een enkele druk op de knop van je smartphone in je huiskamer kunt laten klinken? Dus ben ik gewoon om. Wat zoveel betekent dat ik eigenlijk niet kan wachten totdat ik mijzelf ook op zo’n zelfde omwenteling met beeldmateriaal kan trakteren. Geloof het of niet. Maar mijn handen beginnen zo waar zelfs te jeuken……

Advertenties

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Persoonlijk. Bookmark de permalink .

9 reacties op Het einde van een digibeet

  1. Sjoerd zegt:

    Ik heb gelukkig altijd voorop gelopen, maar dat mag ook wel als je een functie in de ICT hebt.

  2. Mack zegt:

    Ik maak me nu ernstig zorgen over mezelf. Ik ben zover nog lang niet.

  3. Hanneke zegt:

    Kan de geluidskwaliteit van een simpel boxje met bluetooth en spotify op je telefoon op tegen de kwaliteit van een goede installatie?

  4. Goeie ontwikkeling rob !,,,Ik kom steeds dichter bij je wonen,ben nu in revalidatie in het limburger land, in venray, groet albert

  5. sjogkel zegt:

    Jammer, ik hoor of lees graag over digibeten. Alweer eentje minder. Steaks hebben we geen digibeten meer alleen nog maar analogibeten. Alles op Netflix en Spotify. Ik hou het op en en. Ik blijf vooral digispeticus. Die druk op de knop, ik ken het maar al te goed.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s