Het winnend vrouwenvoetbal

Het vrouwenvoetbal beleeft momenteel een opmerkelijke opmars. In meerdere opzichten en geholpen doordat het EK Vrouwenvoetbal in Nederland plaats vindt. De publieke belangstelling ervoor neemt spectaculair toe, parallel aan de groeiende aandacht van de media voor dit evenement en uiteraard door de klinkende prestaties van het Nederlands vrouwenelftal. Maar tegelijk worden even zovele vragen opgeroepen. Allereerst de vraag of de goede prestaties niet behaald zijn door het immense thuisvoordeel dat de Oranjevrouwen hebben. Of wordt hier de structurele vooruitgang van het Nederlandse vrouwenvoetbal zichtbaar in plaats van dat er sprake is van een incidenteel succes? En is het publieke enthousiasme niet erg door het moment ingegeven en vooral gestuurd door de opgetogen verslaggeving in de media? Verhoudt hun van te voren ruimschoots bemeten en geplande aandacht zich wel tot het aanzien dat deze tak van sport in feite bezit? Zat er niet een element van beoogde promotie en propaganda in, waardoor het vaderlandse publiek zich op sleeptouw heeft laten nemen? En was zo’n waan van de dag niet gemakkelijker gemaakt omdat heel Nederland zo ongeveer met vakantie was en dus min of meer snakte naar extra afleiding in de media? Dit is geen cynisme. Hoogstens zijn het wat kanttekeningen omdat het plotseling wel heel snel begon te gaan met het verhaal van de Oranje leeuwinnen in de publieke opinie, die onmogelijk het vrouwenvoetbal opeens in de armen kon hebben gesloten.

En met name gaat het om vragen die worden gesteld van de zijkant door een toeschouwer die lang, heel lang wat met voetbal had, maar welk plezier langzamerhand is vergaan omdat het spel als spel onder de hand zo is ontaard dat het het aanzien niet meer waard is, nog afgezien van alle excessen die kennelijk bij zo’n immens grote sport schijnen te moeten horen. Vanwege al die vragen en mijn toegenomen reserve ten opzichte van het voetbal als zodanig en ook geprikkeld door de successen van de Nederlandse voetbalvrouwen, ben ik gaan kijken naar de halve finale tussen Nederland en Engeland. Het was de eerste keer dat ik een hele wedstrijd gespeeld door vrouwen zag. En eerlijk is eerlijk: het is mij meegevallen, zonder dat ik volledig in vervoering ben geraakt. Daarvoor heb ik te lang naar het voetbal van mannen gekeken, met de kans op een oneerlijke vergelijking tot gevolg. Maar amusant was het schouwspel wel. Uiteraard door de Nederlandse zege, maar ook omdat de normaliteit wel weer op de grasmat bleek teruggekeerd. Geen tatoeages en plakplaatjes, geen opzichtig en aanstellerig vertoon bij doelpunten, noch andere malle fratsen en kapsels op het veld plus publiek dat gewoon juicht, zingt en applaudisseert. Met als gevolg dat na verloop van tijd bij de kijker de verademing optreedt. Het kan dus nog wel, denkt deze dan. Wat dan de reden moet zijn dat het vrouwenvoetbal aan de winnende hand is en bredere sympathie oogst.

Advertenties

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Sport en getagged met . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op Het winnend vrouwenvoetbal

  1. Sjoerd zegt:

    Het vrouwenvoetbal was al aan een opgaande lijn bezig, de snelst stijgende sport op de velden… Als dit dan het resultaat is zijn de dames goed bezig.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s