Stilte in het Ravensbos

Nog iets om over na te denken. Vandaag liepen we in het Ravensbos, dat fraaie hellingbos dat het plateau waarop Schimmert ligt, begrenst. Het eerste dat opviel was dat het er ondanks de zwoele temperaturen zo stil was. Een enkele wandelaar kruiste ons pad, maar verder was er geen levend wezen te bekennen. En dat nota bene terwijl we de piek van de zomervakantie beleven. Opmerkelijk en tegen alle verwachtingen in, want in schril contrast met de drukte die vroeger – d.w.z. dertig, vijfendertig jaar terug – in dezelfde periode in datzelfde bos pleegde te heersen. Niet dat je toen over de hoofden kon lopen. Maar het vormde voor gezinnen met jonge kinderen een gewilde trekpleister om er een middag door te brengen. Met als gevolg dat het geluid van spelende kinderen er de boventoon voerde zonder dat het er een heksenketel werd. Het geschater en de kreten waren niet van de lucht en hoorden eigenlijk bij dat bos. Waardoor het ook een populaire verblijfplaats in met name de zomermaanden werd en dat Ravensbos voor elke oudere Schimmertenaar deel van de blijvende herinnering aan diens jeugd is geworden.

Kom daar dus nu niet meer om gezien de stilte die er tastbaar tussen die duizenden bomen hing. Want waar waren de kinderen? Waar waren ze gebleven? Waarom is dat Ravensbos zo uit de gratie geraakt? Omdat je niet meer thuis kan komen met het verhaal dat je een middag in het bos, in de vrije natuur bent geweest en zo fijn naar vogels en vissen hebt gekeken? Omdat je dan een softie bent? Is de spanningsboog bij ieder inmiddels zo kort geworden en de behoefte aan prikkels zo groot dat het bos, de natuur bepaald de minst aangewezen plekken schijnen te zijn geworden om nog iets mee te maken dat spraakmakend genoemd mag worden. Want dat schijnt de sleutel van de hedendaagse vrijetijdsbeleving te zijn. En in dat bos, dat Ravensbos, bevindt zich blijkbaar zogezegd de dood in de pot die niemand nog in beweging en beleving krijgt. Hoewel het tegelijkertijd net zo de dood in de pot van het eigen bestaan wordt als die rust, die stilte van een bos als de pest gemeden wordt, omdat er niets te beleven zou zijn.

Advertenties

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Samenleving en getagged met , , . Maak dit favoriet permalink.

2 reacties op Stilte in het Ravensbos

  1. Dhyan zegt:

    Geef mij de stilte..

  2. Sjoerd zegt:

    Een mooi verhaal waar mij ineens een deel van invalt in de tijd dat ik er zelf rondzwierf, en het klooster nog intact was.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s