Motorisch geweld

Wonen aan een doorgaande weg, waarop het verkeer in de loop der jaren behoorlijk is toegenomen, went, ook al worden er best wel wat decibellen geproduceerd. Gelukkig niet de hele dag door, maar bij vlagen die meestal samenvallen met een soort van ochtend – en avondspits, hoewel dat beetje meer aan auto’s en fietsers eigenlijk die naam niet verdient. Waardoor er nauwelijks van voortdurende overlast kan worden gesproken langs de straat waar ik woon. En als dat dan toch het geval is, dan gebeurt dat vooral op de zaterdagen en zondagen, met nog niet eens die horden van fietsers en colonnes van cabrio’s die het Limburgse Heuvelland werkelijk overspoelen, in de bedenkelijke hoofdrol van overlastbezorgers. Die blijkt grotendeels weggelegd voor het motorrijdend volk, voor wie de vrije tijd blijkbaar voorbehouden is om met hun stalen ros en gestoken in leer de held en levenskunstenaar uit te hangen. Met de benen gestrekt, de hakken met versleten zolen tegen het asfalt aan, het gezicht grotendeels bedekt. Dit alles met de illusie van stoerheid en onaanraakbaarheid en nog meer van het gewaande heldendom binnen handbereik. Easy riders en Dennis Hoppers zijn het allemaal.

Een gedroomde sensatie die vooral bekrachtigd moet worden met veel lawaai, met de zich voortdurende stoot aan decibellen als signaal om aandacht te trekken, waarvoor het optrekken en accelereren bij uitstek geschikt is, met de straat waar ik dus woon als de uitgelezen start – en racebaan. Lawaai dat bovenal nodeloos en asociaal is en daarmee de akoestische equivalent wordt van het zinloos geweld. Want straalt een colonne knetterende motoren, die op een afstand van vele honderden meters hoorbaar is, nou niet precies agressie uit? Het is zelfs nog erger. Want is het niet zo dat dit lawaai door deze motorrijders willens en wetens wordt geproduceerd? Het is niet de bijkomstigheid die bij hun liefhebberij hoort, het vormt de kern ervan en is een doel in zichzelf dat des te gemakkelijker te behalen is als het in groepsverband gebeurt door mensen die niet te herkennen zijn. Wat wel zo handig en veilig is en tegelijk ook nog intimiderend. Omdat er geen sterveling is die het in zijn hoofd haalt om bij ondervonden hinder ervan, daar rechtstreeks tegen te ageren, weet ik uit eigen ervaring, met handen die alsmaar meer beginnen te jeuken vanwege dit asociale gedrag.

Advertenties

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Samenleving. Bookmark de permalink .

5 reacties op Motorisch geweld

  1. Raam Open zegt:

    Dat van die hakken en versleten zolen stond onlangs ook al in de Volkskrant.

  2. sjogkel zegt:

    Misschien enkele mede-dorpsgenoten eens optrommelen om deze bejaarde nozems met gewapend hooivorken te onthalen.

  3. Dhyan zegt:

    Ze zouden normen moeten stellen en handhaven op de geluidsproductie van motoren.

  4. Heinrich zegt:

    Belachelijk die terreur van motorlawaai en dat niet alleen van motorvoertuigen, ook andere motoren zoals van kettingzagen en bladblazers kunnen danig irriteren, het maakt het land te vol.

  5. Sjoerd zegt:

    Ach, en dan staat jouw huis nog een flink stuk van de weg af, maar om zeker te zijn zou ik aan de straatkant een geluidscherm overwegen. Die hebben ze tegenwoordig ook nog van glas zodat je niets hoeft te missen…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s