De kick van het autorijden

Het zal wel niet kunnen en mogen. En denkelijk wordt het ook wel beschouwd als vloeken in de kerk, in een tijd dat klimaat en milieu als de nieuwe heilige koeien zijn gaan gelden. Niet ten onrechte. Laat dat vooropgesteld zijn. Maar ook niet met zo’n dwingend karakter dat ik mij daardoor aan banden laat leggen. Er is ook nog zoiets als een vrije wil, die mij in staat stelt om in het volle besef ook iets ‘verkeerds’ te doen, gewoon omdat ik er plezier aan beleef. Wat ik dan toch maar laat prevaleren boven een vermeend negatief effect dat nog niet eens gelijk is aan een honderdste druppel op een gloeiende plaat. Vandaar dat die paar haren op mijn hoofd er nooit over peinzen om mijn auto te laten staan. Wat echter ook niet wil zeggen dat ik voor elke honderd meter verplaatsing de auto pak. Dat zeker niet. Maar aan de andere kant kan ik met het grootste plezier achter het stuur plaats nemen om van elk ritje echt te gaan genieten. De concentratie die dan benodigd is, bezorgt mij namelijk een forse brok afleiding. Wat zowel geldt bij een rit naar de Appie in Hulsberg alswel voor een tochtje dat zonder doel of bestemming wordt gemaakt.

Nog meer in dat laatste geval betekent dat waarachtige ontspanning voor mij, als er dan even geen ruimte is voor andere gedachten dan die enkele aandacht voor de weg vooruit en een beetje voor het landschap en het uitzicht rondom. Dat rijden benadert iets van een roes en geeft mij een dusdanige kick dat het net niet verslavend werkt, maar mij zo nu en dan triggert om het huis uit te gaan en een van mijn favoriete trajecten in mijn directe omgeving te rijden. Waarna ik, dus na zo’n dertig, veertig kilometer achter het stuur, weer gelouterd thuis kom en mij bijvoorbeeld aan het schrijven van een logje zet. Zo bevrijdend kan dat dus voor mij zijn. Een regelrecht plezier. Niets meer en niets minder. Waardoor het geen enkel betoog verder hoeft dat een tocht naar Zuid – Frankrijk, los van alle aangename vooruitzichten, voor mij een ultiem genoegen vormt, mij iets van een vrijheidsgevoel bezorgt. Logisch daarom dat ik er nu al reikhalzend naar uitkijk, naar die rit die over enkele weken zijn beslag zal krijgen.

Advertentie

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Persoonlijk. Bookmark de permalink .

4 reacties op De kick van het autorijden

  1. Sjoerd zegt:

    Ik begrijp je…

  2. pjotr zegt:

    Vroeger (watte?) ging ik ook wel voor mijn plezier een stukje rijden met de auto. Het genoegen van de vrijheid en het uitzicht van een steeds veranderend landschap kon mij bekoren. En ook wel, dat het machien het (weer of na reparatie) goed deed.
    Tegenwoordig doet mijn machien het altijd; dat maakt me happy. Maar het is zo druk op de wegen, dat aandacht voor het landschap nauwelijks nog mogelijk is.

  3. L zegt:

    Ja, dat gevoel ken ik wel šŸ™‚

  4. Hanneke zegt:

    Ik rij ook voor mijn plezier (en ik vloek nog harder in de kerk als ik zeg dat ik niet van fietsen hou. Fietsen moet je verplicht leuk vinden.)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s