Zwarte Piet en genderneutraliteit

Soms bekruipt mij het gevoel dat het doek voor mij als deelnemer van de Nederlandse samenleving echt begint te vallen. Dan blijft zich de vraag herhalen of ik er nog wel bij wil horen. Is dit de club waar ik al zo lang van deel heb uitgemaakt? Waarbij ongemak en plaatsvervangende schaamte om voorrang strijden en zich vermengd weten met een fikse portie ongeloof. Dat overkwam mij al bij de Zwarte Piet – discussie, waarvan ik het enkele voorkomen ervan nog steeds niet kan begrijpen, hoewel ik langzamerhand, zij het nog altijd schoorvoetend, aanvaard dat het kennelijk ook bij mijn bestaan hoort. Wat niet wegneemt dat ik het onderwerp an sich en de toon die in het debat tot nu toe werd aangeslagen, onzinnig en niet van deze wereld, zeg maar van mijn wereld, vind. Want volkomen irrelevant en in geen enkele verhouding tot de grote vraagstukken die ons, ook in Nederland, behoren bezig te houden. Maar dat formaat is kennelijk te groot, dus wordt het eenvoudiger schreeuwen en twisten over zaken die er nauwelijks toe doen, maar wel overzichtelijk zijn.

Zoals in het geval van de discussie over Zwarte Piet meer dan duidelijk werd en nu opnieuw wordt in een kwestie die in een ommezien in de Nederlandse context breaking en brandend is geworden. En het is weer zo’n issue, dat om een onnaspeurlijke reden alleen maar glad ijs blijkt te bevatten. Met als gevolg dat er nog alleen maar met samengeknepen billen en zo correct mogelijk over wordt gesproken en gedacht. Omdat het blijkbaar vreselijk gevoelig is of ligt. Bedoeld wordt natuurlijk het maatschappelijk debat over genderneutraliteit, waarin gelet op alle stellingnames niemand de handen wil branden. Waardoor er zonder slag of stoot genderneutrale toiletten links en rechts verschijnen en overheden en grotere bedrijven en instellingen besluiten of overwegen om voortaan genderneutraal te gaan communiceren. Zodat dan het onderscheid tussen dames en heren of mannen en vrouwen van de baan is en er nog alleen mensen, aanwezigen of reizigers zullen zijn. En dat om de gevoelens, de blijkbaar tere ziel van die enkele transgender, die ene procent van de bevolking misschien, te ontzien. Zo gek zijn we dus onder de hand geworden. En mag ik dan misschien de vraag stellen of ik hier nog wel bij wil horen?

Advertenties

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Samenleving en getagged met , , . Maak dit favoriet permalink.

4 reacties op Zwarte Piet en genderneutraliteit

  1. pjotr zegt:

    Mijn tante (inmiddels overleden) was een doctoranda. Zij werd lerares en schopte het zelfs tot conrectrix van een middelbare school. Toen moest ze van hogerhand ineens haar hele vrouwelijkheid afschudden. Zij moest doctorandus, leraar en conrector worden.
    Kennelijk had ze geen recht meer op haar vrouw-zijn.
    Het lijkt erop, dat nu zelfs vrouwen en mannen geen recht meer hebben op hun geslacht.

  2. Sjoerd zegt:

    Je maakt, of je dat wel of niet wil, onderdeel uit van onze samenleving. Hoe onzinnig dit ook allemaal is.

  3. Anoniem zegt:

    Zou de multiculturele samenleving hier iets mee te maken kunnen hebben?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s