De kleine held Appie

Er is een tijd geweest dat de rotsvaste overtuiging bestond dat sport verbroedert. Het waren de jaren van de Olympische gedachte en het geloof dat deelnemen belangrijker was dan winnen. Pierre de Coubertin, Karel Lotsy, Joris van den Bergh droegen dat gedachtengoed, met in de hoofdrol de ‘spelende mens’, vol overgave uit. En het werd voor zoete koek geslikt. Door de sporters, de supporters, die liefhebbers waren, oprechte amateurs, die de onschuld nog lang niet voorbij waren. Hoe anders werd dit toen het geld, het slijk der aarde, zijn intrede deed in de sportwereld, kort na de Tweede Wereldoorlog. Professionele sport, en vooral betaald voetbal begon de toon te zetten. De commercie kreeg er meer en meer greep op. Met als uiterste consequentie dat het idee dat voetbal in essentie oorlog is, ook handen en voeten in de werkelijkheid kreeg. Met winnen, het resultaat als ultiem doel en supporters die hooligans werden en de ambiance van het voetbal van de scherpst mogelijke randen voorzagen. Georganiseerde en gewelddadige rivaliteit tussen supportersgroepen binnen en buiten de stadions werd zo maar een onvermijdelijk geachte werkelijkheid. Complete verkettering van rivalen, racisme, criminalteit konden haast gezichtsbepalende componenten worden van de sfeer die steeds meer rond voetbalwedstrijden ging hangen. Met als uitvloeisel een grimmige, grauwe ambiance waarin een surplus aan veiligheidsmaatregelen en de luidruchtige vijandigheidheid van de supportersscharen de boventoon voerden.

Leuk en gezellig is anders als de lucht in die stadions voortdurend zwanger is van dreiging en haat. Waarmee wel het extreme tegendeel van de goedbedoelde onschuld van voor de oorlog was bereikt en er eigenlijk alleen maar reden was om voor het ergste of in elk geval van kwaad tot erger te vrezen. Want dieper kon het voetbal, die geliefde volkssport, haast niet zinken, was de overheersende gedachte en het dominante gevoel tot voor een paar weken terug. Toen een enkel vreselijk en tragisch incident ineens in staat bleek om alle bestaande tegenstellingen en verschillen te overbruggen, om te verbroederen. Zo breed bleek ineens het medeleven met het lijden van de jonge Ajacied Nouri dat gezworen vijanden zo maar in hun solidariteit zij aan zij konden staan. Wat een serieus teken van hoop is dat het dus echt anders kan. Met tegelijk ook het signaal dat al die rivaliteit waarschijnlijk toch hopeloos opgeblazen is, meer spel dan ernst genoemd zou kunnen worden. Omdat ze dus voor een groot deel verdwijnt, als het er voor iedereen even echt op aan komt. Dat inzicht, die hoop is ineens boven dat zo hopeloos verworden voetbal gaan zweven door Appie Nouri, die daardoor met al zijn tragiek een kleine held heeft kunnen worden.

Advertenties

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Sport en getagged met , , , , . Maak dit favoriet permalink.

2 reacties op De kleine held Appie

  1. Sjoerd zegt:

    Ik vind het jammer dat dit zo wordt opgeblazen. Natuurlijk is het tragisch en triest, maar het overkomt zovelen waar je nooit wat van hoort…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s