Gekte in bestuurlijk Nederland

Op gezette tijden slaat de twijfel bij mij toe. Of misschien gaat het nog verder en is het eigenlijk verwondering of zelfs verbazing. Met daaropvolgend meestal de logische vraag of dit land, Nederland, nog wel mijn land is. Omdat de gekte er kon hebben toegeslagen. Collectief nog wel, waardoor ik alleen maar onzekerder er van wordt of ik het nog bij het rechte eind heb. Of heb ik met mijn criteria en referenties, die mij door de jaren heen bodem onder de voeten verschaften, inmiddels de aansluiting verloren op wat gemeengoed geworden lijkt, maar dat in mijn ogen nog altijd buitensporig is, zot, te gek voor woorden? Waarbij het des te verontrustender is dat er haast geen week kan voorbijgaan of ik word door dit soort twijfels bekropen alsook door de vraag of ik alleen zo gek ben geworden. Zoals nog geen tien dagen terug toen in Amsterdam met veel ceremonieel en nog meer gezichten in de plooi – uitgestreken heette dat voorheen – de afschaffing van de slavernij in 1863 werd herdacht. Niet dat daarbij sprake was van een jarenlange traditie. Integendeel, twee, drie jaar terug kwam dit historisch feit uit de vaderlandse geschiedenis ineens en zonder aanwijsbare reden op de nationale agenda te staan. Een breed gedragen gevoel lag er niet aan ten grondslag. Het kwam plotseling uit de lucht vallen, waarna ze er was, die herdenking.

Met natuurlijk menige autoriteit die best wilde aanschuiven zonder dat verder aan de orde was of dit nou het meest dringende feit was om herdacht te worden. Was het niet een willekeurige keuze? Want waarom niet de watersnoodramp uit 1953 herdacht, of het eind van de Tachtigjarige oorlog? Of de Belgische opstand uit 1830 die ertoe leidde dat Nederland zijn huidige vorm kreeg? Ik bedoel maar. Waar, wanneer en wie is het in de kop geslagen om met zo’n achterhaalde en niet relevante herdenking op de proppen te komen en daarvoor ook nog eens de handen op elkaar te krijgen? Alsof we collectief gek zijn geworden en niets beters hebben te doen dan dit overbodig gedoe, dat in feite alleen geschikt is voor de late zaterdagmiddag, als er toch niets meer aan de hand of te doen is. En als dit al allemaal mogelijk is, dan hoeft het ook niet te verbazen dat het nog idioter in Nederland kan. Want daar is toch sprake van als gemeentebesturen verzoeken van de Molukse gemeenschappen om de wijk waarin zij wonen, exclusief voor te behouden voor Molukkers, serieus in overweging nemen. Compleet over de top, heet dat, en is niet eens een fantasie. Men is gewoon de weg kwijt. Ook in doorsnee plaatsen als Gennep en Hoogeveen. Wat, zoals ik al zei, mij niet alleen met stomheid slaat, maar nog veel meer verontrust. Of kan ook dit nog zouter gegeten worden?

Advertenties

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Samenleving en getagged met , , . Maak dit favoriet permalink.

6 reacties op Gekte in bestuurlijk Nederland

  1. Sjoerd zegt:

    De weg in de politiek ben ik al lang kwijt, daarom stem ik groen…

  2. Dhyan zegt:

    Het kan nog zouter.

  3. Dhyan zegt:

    Soms denk ik dat we via dit soort verschijnselen voorbereid worden op een alternatieve samenleving, anders dan die we tot voorheen als zo vertrouwd kenden. De politiek kan anders z’n voornemens die niet maatschappelijk worden gedragen niet realiseren.

  4. math zegt:

    Ja maar herdenkingen zijn bedoeld, opdat het nooit meer zal gebeuren.

  5. sjogkel zegt:

    ‘Zo’n achterhaalde en niet relevante herdenking…’ (pardon?)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s