Strandplezier?

Het is alweer goed vijfendertig jaar geleden dat ik er voor het laatst mijn plezier beleefde. Het was aan de Italiaanse Adriatische kust en ik heb er goede herinneringen aan. Wat te verklaren moet zijn uit het feit dat mijn drie dochters zich daar zo uitbundig vermaakt hebben aan het strand van Lido di Jesolo. Want als zij het naar hun zin hadden, had ik het uiteraard ook. Waarmee bepaald niet gezegd wil zijn dat het strandvermaak voor mij de hoogste vorm van amusement en tijdverdrijf was of is. Leid dat maar af uit het enkele feit dat ik het zand en de zee nadien van harte heb vermeden. Omdat het per saldo toch afzien en behelpen is, terwijl ik best wel gesteld ben op wat comfort, wat rust en het ook graag fris en schoon om mij heen heb. Nou, als dat bepalende voorwaarden zijn voor wat vakantieplezier, dan moet je dus overduidelijk niet aan het strand zijn, nog afgezien van het feit dat je als liefhebber van rust daar al helemaal niets te zoeken hebt. Met alle gejoel om je heen, ballen die je om de oren vliegen plus mensen die je bijna op de lip zitten of je liggen aan te staren. En dan al die andere ongemakken. Zoals een brandende zon, waar geen ontsnappen aan mogelijk is of waartegen een parasol nauwelijks beschermt. Of die zonnebrand die overal op je lijf aangebracht moet worden, vettig en glibberig is en daardoor ook zo lekker hecht. Met daardoor altijd zand of andere troep op je lijf, terwijl badlakens daardoor ook aangetast worden en nauwelijks nog hun droogfunctie kunnen vervullen. Behelpen dus.

Ook met alle proviand in manden en koeltassen, waar altijd weer zand bij komt. Ooit wel eens broodje of een koek gegeten zonder dat er zand tussen de tanden en kiezen kwam? En dan zijn dit nog ervaringen die grotendeels tot stand kwamen bij een permanent heersende windstilte. Dat geluk heb ik nagenoeg altijd gehad. Maar de narigheid, zoals hiervoor al aangestipt, cumuleert met het aantal Beauforts, waarmee de wind gaat waaien. Want dan is het wat mij betreft daar echt wegwezen geblazen omdat je dan helemaal niet meer weet waar je het dan aan het strand zoeken moet. Geen onverdeeld genoegen dus, zo’n dag aan het strand, als ik tenminste terug grijp in mijn eigen herinnering en daarbij uitga van wat ik er zelf echt van vond, los van de lol die mijn dochters beleefden. Nogmaals behelpen in een brandende zon met meestal veel te veel mensen om je heen. Vandaar mijn steeds levendiger wordend onbegrip als ik al die filmpjes en foto’s zie van overvolle, barstensvolle stranden, waar de mensen op elkaar gepakt en rij aan rij hun plezier trachten te vinden. Want wat hebben ze daar toch te zoeken? Dus is het niet gek dat ik daar dus nooit meer ben gezien.

Advertenties

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Persoonlijk en getagged met . Maak dit favoriet permalink.

3 reacties op Strandplezier?

  1. Mack zegt:

    Dat verbranden is natuurlijk shit, en dat zand achteraf in je auto ook. Maar voor de rest vind ik het toch best wel leuk als het water niet te koud is tenminste.

  2. Sjoerd zegt:

    Mij zie je alleen op het strand als het stormt… En zeker niet om te zonnen, daar het ik een gloeiende hekel aan. Bruin wordt ik vanzelf wel…

  3. Dhyan zegt:

    Ik vraag het, met jou, af wat ik daar nou eigenlijk te zoeken had, het moeten de kinderen zijn geweest die daar zo genoten.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s