Een progressieve tegenbeweging?

Het lijkt er op of de hoogtijdagen van het populisme, het nationalisme en ook het rechts – extremisme op hun einde lopen. Lijkt. Wat dus betekent dat de dag nog niet geprezen wordt voordat het echt avond is. Want we zijn er bepaald nog niet. Daarvoor komen ze nog te vaak langs, de lieden bij wie iedere andersdenkende een “Gutmensch” is en alles dat niet in hun straatje past, al gauw het etiket van politiek correct krijgt. Die wegwezers zijn nog teveel gemeengoed om ze niet meer als verontrustend te beschouwen. Maar niet ontkend kan worden dat er licht aan de horizon gloort en dat het licht aan het eind van de inktzwarte tunnel waarin de progressieve wereld zich jaren bevond, weer in het zicht begint te komen. De genadeslag die ze verwacht werd te incasseren na de overwinning van Trump en de keuze voor een Brexit in Engeland, is uitgebleven. Sterker nog, lijkt in zijn tegendeel te verkeren nu de populisten bij geen enkele Europese verkiezing dat eclatante resultaat hebben behaald dat hen allerwegen werd toegedicht. Het viel tegen, of, afhankelijk hoe er naar gekeken wordt, mee. Het gezonde verstand won het van de onderbuik, de gematigde politiek bleek aan de winnende hand, met het conservatisme dat daarbij de beste zaken deed. Laat onverlet dat er, ondanks de forse verliezen die er geboekt werden ter linkerzijde, niettemin hoopgevende signalen gedestilleerd konden worden uit de bewegingen onder kiezers.

Waarbij wel het meest in het oog sprong het spectaculair toegenomen engagement onder jongeren, die zich zowel in Amerika als Engeland massaal bekeerden tot de activistische progressieve politiek van Bernie Saunders en Jeremy Corbyn. De wijze waarop deze laatste met een bevlogen toespraak op het Glastonbury Festival een menigte van 50.000 hoofdzakelijk jongeren in beweging wist te brengen, was werkelijk indrukwekkend en tegelijk hoopgevend. En wat te zeggen van de aardverschuiving die Bernard Macron als nieuwkomer in de Franse politiek teweeg bracht? Noem dat maar geen wenkend perspectief dat alleen maar meer kan inspireren en het vertrouwen in een naaste toekomst moet doen groeien. En die vonk lijkt waarachtig nu al over te springen naar de Nederlandse PvdA, die na laatste verkiezing op zijn minst groggy, bewusteloos en down en out voor jaren kon worden geacht. Waar dus totaal geen sprake van is getuige de overtuigende optredens van Lodewijk Asscher tot nu toe in de Tweede Kamer, in zijn nieuwe rol als fractievoorzitter. Zou hij dan toch die nieuwe inspirerende leider op links zijn die mensen weer in beweging weet te krijgen, weet te bezielen? Natuurlijk is wishful thinking op dit moment maar al te verleidelijk. Maar er zijn tekens genoeg die er op wijzen dat voor progressief, of links, Nederland, het licht aan het eind van die tunnel begint te dagen.

Advertenties

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Politiek en getagged met , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s