Een bionische Rutte

Er is met Rutte iets merkwaardigs aan de hand. Hij loopt al weer een jaar of zeven mee als premier van Nederland en is dus net zo lang eigenlijk dagelijks in beeld en in het nieuws geweest. Voorgangers van hem die even lang of nog langer die functie bekleedden, werden naarmate hun tijd vorderde meer en meer publiek bezit. Niet dat ze een soort vader des vaderlands werden. Dat zeker niet. Maar ongeacht of je het politiek wel of niet met hen eens was, je kreeg er toch wel wat mee. Het werden op den duur premiers die ook wel een beetje van jou waren. Zo is het Lubbers vergaan, Kok en zelfs Balkenende enigszins. Het bleken op den duur mensen te zijn, dus behept met de schoonheidsfoutjes die mensen eigen zijn en hen tot mensen maken. En in dat opzicht begint het juist bij Rutte meer en meer te schuren. Werd hij aanvankelijk nog de teflon-man genoemd die alles van zich af liet glijden, wat hem hier en daar best wel wat charme verschafte, die eigenschap, of is het een houding, begint zich meer en meer tegen hem te keren, omdat hij het zo vaak laat zien en herhaalt, dat het steeds meer op een kunstje begint te lijken. Zijn lach met de krachtig opgetrokken bovenlip, waardoor hij zijn hagelwitte tanden ontbloot, leek aanvankelijk ook een succesnummer en mensen voor hem in te nemen.

Maar de voortdurende herhaling ervan begint zich nu net zo te wreken, waardoor zijn lach een grijns is geworden, als het al geen grimas is, nu hij haar alsmaar vergezeld laat gaan van zo’n in het niets wijzend vingertje dat ook onder Amerikaanse politici gemeengoed is en dat vermoedelijk als een begroeting of een teken van herkenning moet gelden. Nietszeggend is het hele gebaar wel, vooral als het met de regelmaat van de klok en bij Rutte’s verschijning steevast blijft terugkomen. Omdat het dan helemaal niets meer betekent, een loos gebaar is dat geen enkele lading dekt en Rutte daarmee definitief op afstand zet en tot de bionische man maakt die hij is geworden. Namelijk gespeend van inhoud en stukken meer op afstand dan het lijkt of hij wil doen voorkomen. Of zou er iemand zijn die ondanks die zeven jaar dat hij premier is, er al in geslaagd is om hem in zijn ziel te kijken en zijn gevoelens te doorgronden? En wedden dat dat steeds moeilijker wordt naarmate hij op die plek blijft zitten? Wat hij daarom vooral moet blijven doen omdat niemand meer last van hem heeft, terwijl de karavaan gewoon verder trekt.

Advertenties

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Politiek. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s