Arcade fire

Het is alweer geruime tijd geleden dat de popmuziek buiten mijn belangstellingssfeer is geraakt. Het moet begin negentiger jaren zijn geweest dat ik de draad in de ontwikkelingen in dat genre kwijt raakte en ook niets meer bleek te hebben met de stijlen en de richtingen waarin die muziekvorm evolueerde. Waarbij ik verder in het midden laat wat oorzaak was en wat gevolg. Vast staat dat ik het er wel mee had gehad. En daarin veranderde gedurende de vijfentwintig jaar nadien eigenlijk niets. Met dien verstande dat er nog wel eens een hit of een deuntje langs kwam dat mij meer dan gemiddeld wist te bekoren. Maar het bleef een incident en tegelijk de bevestiging van mijn opvatting dat het toch altijd weer de waan van de dag was die bleef heersen. Want nergens bleek de roem en het succes zo vergankelijk als in de popmuziek, waar de jeugdcultuur maatgevend is, dus de spanningsboog ultrakort. Het neemt echter niet weg dat ik dit wereldje met haar eigen sfeer desondanks ben blijven volgen via recensies en de festivalverslagen. Omdat ik wel nieuwsgierig ben gebleven naar al datgene dat relevant, hot en actueel is in de wereld waarin ik ook leef, zonder dat ik middenin alle epicentra ervan hoef te staan. Ik hoef echt niet met mijn neus overal bovenop te zitten, maar ben best benieuwd naar wat er rondom mij gebeurt.

Zo heb ik veel hypes en rages langs zien komen. En wat hebben er toch vele groepen en artiesten hun finest moments gehad en er eventjes toe gedaan, zonder in muzikaal of artistiek opzicht iets van belang of gewicht te hebben bijgedragen aan de ontwikkeling van de popmuziek of een plaats in de geschiedenis ervan te hebben gekregen. Zo omvangrijk blijkt het maaiveld daar wel te zijn. Het is de grote uitzondering die er boven uit steekt en een enkele keer echt met kop en schouders, als ik tenminste het koor en de eenstemmigheid van de recensenten mag geloven. Waardoor mijn nieuwsgierigheid dan bij uitstek zo wordt geprikkeld dat ik wat verder ga spitten. Ook deze week weer, sinds lange tijd, toen het sterren regende naar aanleiding van een optreden van een Canadese groep, die al langer triomfen viert, maar tot nu toe aan mijn aandacht was ontsnapt. Ten onrechte merkte ik al snel toen ik op YouTube naar werk van ‘Arcade fire’ zocht en bij de titel ‘Everything now’ uit kwam. Waarna ik er ademloos naar keek en luisterde om te concluderen dat het inderdaad in alle opzichten, artistiek, muzikaal, filmisch en tekstueel, van een bijzonder niveau was en dus waarschijnlijk geen last zal hebben van het verglijden van een houdbaarheidsdatum. Omdat het typisch muziek van alle tijden is. Met daarbij meteen de kanttekening dat het mijn mening is, dus eentje van velen.

Advertenties

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Muziek en getagged met , , , . Maak dit favoriet permalink.

3 reacties op Arcade fire

  1. Sjoerd zegt:

    Het zegt me helemaal niets, en het euforische uit jouw verhaal zie ik niet terug komen.

  2. sjogkel zegt:

    Gisteren dit nummer een aantal keren aangetikt. Sommigen vinden dit nummer te commercieel, ik vind het geweldige muziek (ik denk steeds aan Abba en dan die panfluit… , Ik kende de clip nog niet, ook fraai.

  3. Anoniem zegt:

    Nog terug te vinden via terugkijken van KPN,NPO3 zaterdagavond halverwege, Arcade Fire op ‘best kept secrets’, met interviewtje. Misschien ook interesse in Radiohead?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s