Een werkontbijt in Vlodrop

Zo’n dag als vandaag met een hitte die elke lichamelijke inspanning in beginsel uitsluit, leent zich bij uitstek voor het ophalen van herinneringen, bizarre vooral. Waarbij van het een het ander komt. Oftewel, van het denken met compassie aan al diegenen die vandaag veroordeeld zijn tot het overvloedige zweet des aanschijns, is de sprong naar het eigen arbeidsverleden zo gemaakt. Met een zachte landing in de late negentiger jaren. Het waren de jaren van de gouden bergen en the sky die the limit was. Ondernemen en de markt waren de nieuwe religies, waarvoor alles moest wijken. De vrije jongens hadden de tijd van hun leven, omdat alles mocht of mogelijk was. Zodat het zaak was om haantje de voorste te zijn of om in ieder geval in wat voor zin op te vallen om waar dat maar enigszins kon, de krenten uit de pap te halen, om te scoren, zoals dat ging heten. Van die rat race, van dat halen wat er te halen valt, met alle curieuze bijkomstigheden van dien, ben ik getuige geweest op mijn plek bij de P & O – afdeling van een groot industrieel bedrijf. Dat wilde tegen zo laag mogelijke kosten produceren, dus qua aantal arbeidskrachten zo veel mogelijk inspelen op de marktvraag. Doelstelling was een zo laag mogelijke vaste bezetting met daaromheen een ‘schil’ van uitzendkrachten. Waarbij dagelijks sprake was van meer dan honderd medewerkers die van uitzendbureaus werden ingeleend.

Dat betekende dat het daarbij gerekend op jaarbasis om miljoenen en miljoenen ging en Randstad, Tempo Team, Adecco, Keser daarom de deur bij ons plat liepen om ook uit die welvoorziene ruif te mogen mee eten, dus het toestoppen van attenties niet schuwden, met de decembermaand als onmiskenbaar hoogtepunt van die gekte. De wonderlijkste escapades permitteerden die uitzendbureaus zich om maar in het gevlei te komen. Op den duur werd nergens meer van opgekeken. Hoewel er toch die ene keer sprake was van een initiatief – van Keser, dacht ik – dat de verdienste had dat het opviel, maar het effect had dat de bedenker ervan uiteindelijk zichzelf in de voet bleek te hebben geschoten. Want kom er maar eens op om een werkontbijt te organiseren, in alle vroegte, om 07.45 uur in het Boshotel in Vlodrop, waar dan van gedachten gewisseld zou kunnen worden over de stand van de arbeidsmarkt, over de kansen en bedreigingen. Om kwart voor acht, nog eens drie kwartier eerder dan het normale begin van een werkdag waarvoor ik toch al om half acht van huis moest en dat uur rijden dan benutte om wat bij de les van die dag te komen. Geen wonder dus dat mijn hilarisch gelach dat opklonk toen ik die uitnodiging kreeg, nog altijd in mijn geheugen gegrift is. Want zo wereldvreemd had ik het in al die jaren nog niet gegeten, waarna ik het ‘werkontbijt’ uit mijn vocabulaire heb geschrapt om het twintig jaar later nog een keer tot leven te laten komen.

Advertenties

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Herinneringen en getagged met , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op Een werkontbijt in Vlodrop

  1. Sjoerd zegt:

    Ik heb er een gruwelijke hekel aan, werkonbijt, lunchafspraak, en nog meer van die uitvindingen…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s