Dingetjes

Het zal mij vast niet alleen overkomen, dat kriebelige gevoel als er weer zo’n insider is te horen met zijn hedendaags spraakgebruik. En dan gaat het niet over die echte straattaal waar voor een buitenstaander geen touw aan vast te knopen is, waardoor het zo hilarisch is dat je je onmogelijk nog een buitenstaander kan wanen, hoogstens toehoorder of toeschouwer. Wat dus echt een ander verhaal genoemd kan worden. Nee, echt kregelig word ik als er zo’n type langs of in beeld komt die zijn beperkte uitdrukkingsvaardigheid in het Nederlands tracht te verhullen door leentjebuur bij andere, grotere talen te spelen, om daar dan een draai naar zijn eigen taal aan te geven. Alsof onze moerstaal niet rijk genoeg is en zo nodig injecties vanuit het Engels, Frans of Duits behoeft van armoedzaaiers die het Nederlands maar net beheersen. Want waar komt anders ineens die alom aanwezige bucketlist vandaan? Is de simpele verlanglijst dan niet gewoon en goed genoeg? Om nog maar te zwijgen van het volgende monstrum van een Anglicisme dat zijn weg ook heeft gevonden in de dagelijkse spreektaal. Of doen we met zijn allen ons ding niet meer? Ja toch?

En het houdt ook nog eens niet op, die taal die zich maar vernieuwt, echter niet verfraait, want zich in een neerwaartse spiraal bevindt die wel tot haar ondergang moet leiden. Het ‘motorblok’ als metafoor voor een politiek verbond zou ik geen aanwinst willen noemen, en al helemaal geen verrijking van de Nederlandse taal. Hoewel ze in lelijkheid en betekenisloosheid nog overtroffen wordt door dat zogenaamde ‘kippenvelmoment’, waarmee welbeschouwd helemaal niets gezegd wordt, maar des te meer gesuggereerd, oftewel opgeklopt en stukken groter gemaakt. Maar momenteel wordt alles geslagen door dat ene woord dat elke lading schijnt te moeten dekken, zonder dat duidelijk is waarvoor het staat. Misschien dat het daarom zo gretig ingang en aftrek vindt bij alles en iedereen die meent wat te vertellen te moeten hebben, zonder dat het op melden lijkt. Met behulp van dit woord blijk je indruk te kunnen maken, meer te zeggen met behulp dus van dat enkele woord, waardoor het tot vervelens toe klinkt en nu al niet meer uit te bannen lijkt. Het gaat over het ‘dingetje’ dat overal en nergens voor staat, dus te pas en te onpas opduikt, en daarom al niet meer weg te denken is. En dus zo maar een echt ‘dingetje’ is geworden, ten koste van de schoonheid van onze eigen taal.

Advertenties

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Samenleving en getagged met , , , . Maak dit favoriet permalink.

7 reacties op Dingetjes

  1. Mack zegt:

    Een bucketlist vertalen met een verlanglijstje is niet goed hoor. Een bucketlist komt van kicking the bucket, doodgaan, en de dingen die je nog zou wil realiseren voor je dood. In Nederland laten ze dat doodgaan weg, dus is het een lijst geworden met dingen die je nog eens zou willen doen in je leven. Een verlanglijstje is voor kinderkadootjes.

  2. Sjoerd zegt:

    Ik sluit me bij Mack aan. Als ik de Nederlandse taal vergelijk met die van een eeuw of twee terug waren de mensen toen niet te verstaan. Kijk eens hoe het Afrikaans is weggelopen van het Nederlands. Wat mij betreft mag de wereld naar een eenduidige taal toe. Of dat het engels moet zijn is een andere discussie. Ik zou kiezen voor Colombiaans…

  3. robschimmert zegt:

    Een bijna – analfabeet dus.

  4. terrebel zegt:

    Het Nederlands is een prachtige taal!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s