Een ode aan Ostapenko

Zou het tennis 2.0. toch bevrijd kunnen worden uit de moordende greep van de baseliners, hardhitters en verdedigers die het spel als zodanig langzamerhand goed om zeep hebben geholpen? Want wedstrijden zijn toch niet meer om aan te zien, in elk geval probate middelen geworden om de slaap te pakken. Dodelijk saai, omdat er helemaal niets anders gebeurt dan dat die bal met een moordende vaart heen en weer gaat, waarbij dertig tot veertig slagenwisselingen geen uitzondering zijn. Met als adagium dat wie de eerste fout maakt, betaalt. Waardoor spelers als robotten worden, waarin je slechts een euro hoeft te stoppen om ze een aantal uur succesvol en hard meppend aan de gang te houden. De sublimatie van dat type tennisser is de Spanjaard Nadal geworden, die wel volledig geprogrammeerd kon zijn, dus gericht op hard, harder en het hardst te slaan, zonder dat hij geacht wordt een spier te vertrekken of emoties te tonen. Hoogstens om zijn malle rituelen te laten zien, die blijkbaar de hoogst noodzakelijke randvoorwaarden zijn om winnend te kunnen spelen. Wat hem eens te meer die robot maakt en tegelijk de killer van het tennis als aansprekend kijkspel dat het zo lang is geweest. Met nogmaals Nadal als meest ‘sprekend’ voorbeeld van het type tennisser dat de toeschouwers de stadions en huiskamers uit jaagt. Vandaar dat het op zijn minst opzien baart dat er gisteren weer een tennisster is opgestaan die het publiek op de banken weet te krijgen.

Bedoeld wordt natuurlijk de winnares van de damesfinale van Rolland Garros, de Letse Jelena Ostapenko, die alleen al met haar onbevangenheid de kijkers voor zich innam, maar ook nog eens onverdroten en spontaan voortdurend ten aanval trok, met alle risico’s van dien tegen een tegenstandster die consequent de verdediging zocht. Gevolg was dat de Letse de prachtigste slagen afwisselde met de meest stomme en onbegrijpelijke missers, maar er zo wel voor zorgde dat zich een fascinerende wedstrijd kon ontwikkelen die van begin tot einde mateloos boeide. Met natuurlijk als extra ingrediënt dat Jelena deze week twintig was geworden en een 47e plaats op de wereldranglijst innam. Wat haar aanwezigheid in de finale al tot een verrassing maakte en haar uiteindelijke winst tot een regelrechte sensatie die haar juist zo werd gegund omdat ze tijdens de hele wedstrijd zichzelf was, naturel en emoties toonde, en daarmee dus datgene bracht waar tennisliefhebbers zo lang op hebben moeten wachten. Vandaar dat Jelena Ostapenko uit Riga als geen ander een plaats in mijn portret van de dag heeft verdiend, omdat ze met haar jeugd en enthousiasme met gemak bergen bleek te kunnen verzetten.

Advertenties

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Portret van de dag en getagged met , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op Een ode aan Ostapenko

  1. Sjoerd zegt:

    Daar kan ik me wel bij aansluiten…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s