De schoonheid van Schier

Het blijkt dus zo maar mogelijk. Om in nog geen drie weken tijd te verkeren in twee uitersten zonder dat een keuze voor the best of both worlds mogelijk is. Omdat die uitersten, hoe contrastrijk en verschillend ook, elkaar raken in de bekoring die ze uitoefenen. Zo verging het mij tenminste, en in feite nog steeds. Zo voel en bevind ik namelijk nog altijd in een spagaat van vergaping en verbazing om de spectaculaire en vooral extraverte schoonheid van Andalusië aan de ene kant en van anderzijds de vertedering en nog meer de diepe sympathie voor de verstilling, de introvertie van die kleinste parel onder de Waddeneilanden, Schiermonnikoog. Het ligt er in de Waddenzee bescheiden te liggen en straalt zoiets uit van dat het er ook niets aan kan doen dat het dwars tegen de moderniteit in zo mooi en ongerept is gebleven en dat met elke klokslag alleen maar meer wordt. Zonder gedateerd te worden. Want wifi is er ook al doorgedrongen, maar handzaam ingepast in dit stukje Nederland, dat het verlangen naar vroeger, en nog meer de herinnering eraan levend houdt. Met een gevoel van weldadigheid bij de bezoeker als vanzelfsprekend gevolg, die uiteraard meteen verzucht hoe gelukkig die zevenhonderd inwoners op dit eiland wel niet moeten wezen.

Of zijn ze dat juist niet omdat ze immers niet beter weten dan dat zo’n uitspanning bij de Berkenplas nog eens bevestigt dat de tijd hier gelukkig heeft stilgestaan om vastelanders zoals ik weer terug te brengen naar hun jeugd in die gelukzalige onvolmaaktheid van de vijftiger jaren? De duinen zijn er opnieuw net zo ongerept als tijdens mijn eerste vakantie in 1952 in Egmond aan Zee, en nog meer gevangen in een stilte, waar je als product van deze rumoerige en hectische tijd echt even aan moet wennen om vervolgens te merken dat ze je volmaakt past, dat je haar eigenlijk niet meer zou willen missen. En per waarneming blijkt die parel die Schiermonnikoog is, steeds meer te gaan blinken. Geen auto te bekennen, stranden die bij eb, ongekend breed zijn en aan ieder de ruimte bieden die je altijd zou moeten hebben. Een uitstekend en betaalbaar restaurant: Ambrosijn. Onthoud die naam. En last but not least een natuurlijke omgeving rond het enige dorp dat het eiland kent, die onvergelijkelijk fraai is en zich met het grootste gemak kan meten met het Limburgs landschap, waar ik zo vertrouwd mee en trots op ben. Wat toch wat wil zeggen. In elk geval zoveel dat het landschap, de sfeer en de ambiance van Schiermonnikoog, dat kleinste Waddeneiland, zo intiem en uitnodigend is gebleken, dat ik er graag nog menige 355 kilometer voor over heb om daar nog vaker te kunnen verblijven.

Advertenties

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Persoonlijk en getagged met , , , , . Maak dit favoriet permalink.

3 reacties op De schoonheid van Schier

  1. Partir c,est souvant mourir Un Peut!,,,

  2. Sjoerd van bVision zegt:

    Er is nog voldoende schoonheid in eigen land te vinden als je er naar op zoek gaat.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s