De tics van Trump

Na een maand van radiostilte op dit weblog, die overigens omgekeerd evenredig was met alle hectiek op andere terreinen dan dit schrijversfront, is het hoog tijd om haar te verbreken en het wereldwijde web weer met mijn meningen, opvattingen, inzichten en weetjes te vullen. Genoeg onderwerpen in de actualiteit, maar ook in mijn eigen leven die daarbij om voorrang strijden. Met eigenlijk bijna als vanzelfsprekend toch eerst de aandacht voor de tics en streken van Trump. Want nu de eerste honderd dagen van zijn presidentschap er ruimschoots op zitten – we zijn immers al meer dan vier maanden met hem opgezadeld – is hij voldoende in beeld en aan het woord geweest om tot een oordeel te komen over zijn beleid, zijn vaardigheden en vooral zijn incompetenties. Welke eigenlijk in het totale plaatje toch overheersen. Te meer omdat wie op zoek is naar contouren van consistent beleid, altijd zal verdwalen in de bestuurlijke chaos die in het Witte Huis en in Washington sinds het aantreden van Trump is ontstaan en nog altijd heerst. Met als permanente rode draad het ene na het andere schandaal dat onderzocht moet worden door een zoveelste Congrescommissie. Die anarchie, die begeleid wordt door de voortdurende hoge toon van Trump en zijn entourage, is in feite de enige constante op en rond Capitol Hill in Washington DC. Waar de rust en consistentie ver te zoeken zijn en de grilligheid en onvoorspelbaarheid de maat van alles zijn geworden.

Hoe kan het ook anders met een president die zich meer en meer ontpopt als een tv-presentator en quizmaster die alleen nog kan functioneren bij de gratie van zijn eigenliefde en het applaus van zijn publiek. Zonder dat nog aangaat waarvoor dat op klatert. Als het maar luid genoeg klinkt. Waardoor de potsierlijkheid in het gedrag van Trump alleen maar kan winnen. Zoals al blijkt uit dat bezopen ritueel dat hij, staatshoofd nota bene, maakt van het schudden van handen van collega-regeringsleiders. Tenenkrommend dat sjorren en trekken om vooral toch maar de grootste, de sterkste en de belangrijkste te zijn of te lijken. Zou je je daar als weldenkend Amerikaan al plaatsvervangend voor moeten schamen, nog bonter maakt Trump het in zijn evaluatie van ontmoetingen met staatshoofden, politici en regeringsleiders. Want op het infantiele af is dan zijn woordgebruik als hij eigenlijk niet verder komt dan kwalificaties als exciting, embarrassing, wonderful, great, awful. Als was hij een klein kind dat voor het eerst in de grotemensenwereld is losgelaten. Waarmee in feite het oordeel over Trump wel is afgerond. Want wat valt er nog meer over hem te zeggen als er niets te zeggen valt. Wat meteen de pijnlijkste conclusie is, namelijk dat het niks is en zo goed als zeker ook nooit meer zal worden dan deze gesublimeerde vorm van onnozelheid, die dus belichaamd wordt door Trump en waar het Amerikaanse volk zich mee mag feliciteren dan wel sterkte kan wensen.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in De wereld en getagged met , , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op De tics van Trump

  1. Sjoerd van bVision zegt:

    Welkom back, Trump is gewoon een clown..

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s