Dik

Soms valt er niet aan zere benen te ontkomen. Het wordt ook alsmaar moeilijker omdat het aantal ervan alleen maar toeneemt. Het moord en brand schreeuwen is niet meer van de lucht en kan met recht omgekeerd evenredig genoemd worden met de huidige omvang van de incasseringsvermogens. Dus is de niets vermoedende lezer zo maar gewaarschuwd voor de gerede kans dat ook tegen zijn schenen geschopt zal worden. Wat dan maar moet omdat er een misstand in het geding is die gerust als een weerslag kan worden beschouwd van de neergang van onze beschaving. Hoewel het mij al vaker was opgevallen, maar meer zijdelings en in het voorbijgaan, werd ik een paar dagen geleden toch onverhoeds en hard met de neus op de feiten gedrukt. Ik kon er niet meer om heen, bleek mij, toen ik op een doordeweekse dag in een Valkenburgs etablissement zat, van waaruit ik een perfect zicht had op al die mensen die in het Geulstadje onderweg waren zonder een uitgesproken bestemming te hebben. Want zo gaat dat in Valkenburg. Ik heb dat komen en gaan zo’n anderhalf uur kunnen aanschouwen, zonder er vrolijker van te worden. Niet zozeer de aanblik van al die mensen bij elkaar, als wel een opvallende doorsnede ervan sprong mij pijnlijk in het oog en deprimeerde mij zelfs in enige mate. In eerste instantie dacht ik terug aan een jongen uit mijn jeugd die onmogelijk dik was vanwege een stofwisselingsziekte en daardoor ieders medelijden opriep.

Want in die sobere tijd was het onmogelijk om je vol en dik te eten. Dikkerds bestonden er nauwelijks en vormden schrijnende, dus meelijwekkende uitzonderingen. Hoezeer de wereld veranderd is, werd ik weer eens gewaar op die dag in Valkenburg toen ik nogal wat wanstaltig dikke verschijningen zag passeren, die eerder afkeer dan compassie bij mij opriepen. Afkeer omdat hier geen sprake kon zijn van een schrikbarende groei van stofwisselingsziekten. Hier liepen slachtoffers van een eigen tekort langs, mensen die de welvaart die hen omgeeft niet de baas zijn, de verleidingen ervan niet kunnen weerstaan, dus te pas en te onpas de mond met het volgende lekkers vol proppen, ongeremd en zonder besef van de honger en nood elders in de wereld. Ondertussen alweer onderweg naar de volgende hunkering, een nieuwe lekkere trek. Zo ongeveer moet die mateloosheid zijn, dat gebrek aan beheersing dat de oorzaak is van de afzichtelijke vetzucht die alleen maar meer en meer in de openbare ruimte te zien is. De dikzak is een normale verschijning geworden zonder dat ik eraan kan wennen. Wat niet wil zeggen dat ik zo braaf en deugdzaam ben, maar nog wel in staat om mijzelf enigszins in de hand te houden. Wat toch het minste is dat je als beschaafd mens kunt doen. En daar mankeert het in toenemende mate aan. Misschien markeert dat nog wel het meest de ondergang van onze beschaving.

Advertenties

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Samenleving. Bookmark de permalink .

2 reacties op Dik

  1. Sjoerd van bVision zegt:

    Ik kan alleen maar beamen wat je zegt.

  2. sjogkel zegt:

    Als het opvalt zegt wel iets. Ik zie het ook. Zelf ben ik erg dun. Zie wat de horeca er aanbiedt, de hap die het meeste omzet maakt…. lekker is bij velen een zucht naar vet en suiker.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s