Thuis in Schimmert

Precies zoals America voor Jack Poels, zanger en tekstschrijver van Rowwen Hèze, een veilige haven is, zo is Schimmert voor mij mijn echte thuis geworden. Op het moment dat het in mijn leven niet meer zo hoefde te golven, was dat de plek die het overzicht bood en de cadans had, die je op een bepaalde leeftijd begint te verlangen. Geen dood in de pot, maar niet die druistigheid, dat hippe gedoe, die om de haverklap wisselende panelen die zo bij het leven van de stad schijnen te horen en die haast maatgevend lijken te zijn voor de moderniteit. Die polonaise hoef ik niet meer aan mijn lijf, hoewel ik ook weer niet de rust zoek, die alleen maar roest. Dus alles naar de maat, zodat het kan beklijven en ook nog te bevatten en te genieten is. Noem het een andere zekerheid en veiligheid die bij het energieniveau van een oudere horen. Vaste patronen en te verwachten ijkpunten die de structuur der dagen en de invulling ervan bepalen, zonder dat er ingeboet wordt op de regelruimte en het initiatief die je als vitaal mens nodig hebt om het leven naar waarde te kunnen leiden en zich te laten afspelen binnen de hardware die onmiskenbaar door dat dorp Schimmert wordt geleverd en die dus de basis vormt voor de kwaliteit van mijn bestaan.
                                                                                                                                                                                                  Met die altijd in de verte luidende kerkklokken, de watertoren, de zomeravonden die zich vullen met het schieten van de schutterij en het trommelen van de drumband, de Sacramentsprocessie, om maar eens een paar van die onvermijdelijkheden in het dagelijks dorpsleven te vermelden. Waarmee haast in dezelfde adem genoemd moeten worden al die bijzondere en opvallende mensen die een dorp kent en die bij uitstek de couleur locale bepalen, waardoor zo’n Schimmert zijn eigen karakter krijgt. Zoals bijvoorbeeld al die mensen waar je de klok op gelijk kunt zetten als het om hun wandeling al of niet met hun hondje gaat. Of die krantenbezorger, die overal opduikt en zijn praatje maakt. Vergeet ook niet die man die van het brood venten leven moet. Het zijn er maar een paar omdat in feite iedereen wel genoemd kan worden. Want wie heeft er in zo’n dorp, in die overzichtelijke omgeving niet dat eigen en daardoor opvallende gezicht? Waardoor men elkaar kent, dus ook groet, zonder dat dat een ‘ons kent ons’ wordt, maar men wel dichter bij elkaar staat, zeker als lief en leed aan de orde zijn. Dan laat een dorpsgemeenschap als die in Schimmert zich zien en voelen. Wat wel zo veilig en behaaglijk is, te meer omdat er net zo gemakkelijk weer losgelaten wordt. Vandaar dat als je even wilt, je je hier maar al te goed thuis kan voelen, weet ik dus uit eigen ervaring.
Advertenties

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Persoonlijk. Bookmark de permalink .

3 reacties op Thuis in Schimmert

  1. L zegt:

    Ja, toen ik nog regelmatig naar Beek kwam vond ik het er ook altijd lekker rustig, terwijl ik er van oorsprong eigenlijk niet zo’n emotionele binding mee had. Die is pas in de jaren negentig gekomen toen ik mijn moeder er de meeste weekenden bezocht.

    Maar goed, nu is die verbinding weer enigszins aan het verdwijnen natuurlijk, alhoewel ik er laatst weer was in verband met de uitvaart van de moeder van mijn beste vriend. Dat was toch wel weer emotioneel.

  2. math zegt:

    Vaste patronen en te verwachten ijkpunten die de structuur der dagen en de invulling ervan bepalen, zonder dat er ingeboet wordt op de regelruimte en het initiatief die je als vitaal mens nodig hebt om het leven naar waarde te kunnen leiden en zich te laten afspelen binnen de hardware die onmiskenbaar door dat dorp Schimmert wordt geleverd en die dus de basis vormt voor de kwaliteit van mijn bestaan. Met die altijd in de verte luidende kerkklokken, de watertoren, de zomeravonden die zich vullen met het schieten van de schutterij en het trommelen van de drumband, de Sacramentsprocessie, om maar eens een paar van die onvermijdelijkheden in het dagelijks dorpsleven te vermelden.

    In twee prachtzinnen, die perfect lopen. Pluim!

    • sjogkel zegt:

      Rob neemt ons weer helemaal mee in zijn Schimmertse universum… ja de watertoren, de bakker, de fietsenzaak Jos Feron, de snackbar bij de kerk en een ultramoderne supermarkt meer zou ik ook niet nodig hebben.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s